Magnes w obudowie — średnica ⌀40 mm, z otworem pod stożkowy łeb śruby — ferrytowy

Podana wartość jest mierzona w warunkach optymalnych:

• gładka blacha ze stali niskowęglowej (min. 10 mm grubości),

• brak szczeliny (bezpośredni styk),

• prostopadła siła odrywająca,

• temperatura pokojowa.

Rzeczywisty udźwig zależy od następujących czynników (w kolejności od najważniejszego):

1. Szczelina – nawet minimalny dystans (np. 0,5 mm, farba, rdza) może zmniejszyć siłę przyciągania o połowę.

2. Kierunek działania siły – siła potrzebna do bocznego przesunięcia magnesu jest kilkukrotnie mniejsza niż do jego prostopadłego oderwania.

3. Grubość blachy – zbyt cienki materiał nie zamyka w pełni obwodu magnetycznego, powodując straty ("uciekanie" pola w powietrze).

4. Materiał zwory – im więcej węgla w stali (np. stal wysokowęglowa, żeliwo), tym mniejszy udźwig. Najlepsza jest stal niskowęglowa o wysokiej zawartości żelaza.

5. Jakość powierzchni – chropowatość i nierówności pogarszają przyleganie magnesu.

6. Temperatura pracy – ze względu na ujemny współczynnik temperaturowy, podgrzanie magnesu obniża jego siłę.