Stoły magnetyczne okrągłe

Stoły magnetyczne okrągłe serii TC służą do mocowania detali ferromagnetycznych za płaską powierzchnię bazową, z zachowaniem dostępu do obrabianego czoła i obwodu przedmiotu. Przy doborze do tarcz, pierścieni, kołnierzy czy tulei znaczenie ma nie tylko średnica stołu, lecz także układ biegunów i rzeczywista powierzchnia przylegania. W tej kategorii dostępne są wykonania z równoległymi lamelami oraz modele R z układem radialnym.

Stoły TC z lamelami i układem radialnym — różnice konstrukcyjne

Wykonania A i B z równoległymi lamelami

Płyta robocza tych stołów składa się z naprzemiennych lameli stalowych i mosiężnych. W modelu TC-125A szerokości te wynoszą odpowiednio 1,5 i 0,5 mm, natomiast w oferowanych modelach B — 3 i 1 mm. Drobniejszy układ ułatwia objęcie biegunów przeciwnej polaryzacji przez niewielki detal. Nie oznacza jednak możliwości mocowania przedmiotów o dowolnie małej grubości: skuteczność mocowania zależy również od jego materiału, powierzchni styku i obciążeń podczas obróbki.

Wykonania R z biegunami radialnymi

W stołach TC-160R, TC-200R i TC-250R elementy płyty ze stali miękkiej i kwasoodpornej rozmieszczono promieniowo. Taki układ jest przydatny przy mocowaniu pierścieni i tulei za powierzchnię czołową, ponieważ pozwala rozłożyć kontakt z biegunami wokół obwodu detalu. Trzeba uwzględnić średnicę wewnętrzną, szerokość pierścienia oraz pokrycie czynnej powierzchni stołu. Cienkościenna tuleja o dużej średnicy może mieć znacznie mniejszą powierzchnię mocowania niż pełna tarcza o tym samym obrysie.

Karty serii R wymieniają również stoły TC-300R, TC-400R i TC-500R o średnicach 300, 400 i 500 mm, dostępne na zamówienie. Możliwość realizacji, parametry wykonania i termin dostawy należy potwierdzić przy doborze.

Podane wartości opisują maksymalne parametry katalogowe w określonych warunkach kontaktu. Nie są dopuszczalną siłą skrawania ani udźwigiem całego stołu. Mnożenie ich przez pole koła wyznaczone średnicą uchwytu nie daje wiarygodnej siły zamocowania konkretnego przedmiotu.

Dobór do szlifowania, elektrodrążenia i toczenia

Stoły TC stosuje się do szlifowania oraz obróbki elektroerozyjnej. Karty wykonań A/B wskazują również frezowanie, ale zakres dopuszczalnych operacji trzeba dobrać do konkretnego zamocowania. Dla modeli R przydatność do frezowania wymaga odrębnego potwierdzenia. Siła przyciągania prostopadła do płyty nie jest równa odporności na przesunięcie lub obrót detalu. Przy siłach stycznych znaczenie mają tarcie, wysokość przedmiotu i ramię działania siły; zależnie od procesu potrzebne są odpowiednio dobrane opory mechaniczne.

Karty serii TC przewidują warunkowe zastosowanie stołu jako uchwytu magnetycznego do tokarki przy obróbce stali o dobrych właściwościach magnetycznych. Każde takie zastosowanie wymaga osobnej oceny warunków pracy. Należy sprawdzić właściwości magnetyczne materiału, sposób połączenia z wrzecionem lub tarczą pośrednią, wycentrowanie, wyważenie oraz dopuszczalną prędkość obrotową. Okrągły kształt i wysoka siła przyciągania nie określają maksymalnych obrotów. Dla pierścieni i tulei istotna jest także zdolność zamocowania do przeniesienia momentu skrawania.

Powierzchnia bazowa i materiał mocowanego przedmiotu

Detal powinien przylegać płasko i obejmować bieguny przeciwnej polaryzacji. Otwory, rowki i podtoczenia zmniejszają powierzchnię uczestniczącą w mocowaniu, a zadziory, zgorzelina i zanieczyszczenia tworzą szczelinę osłabiającą przyciąganie. Przy cienkich tarczach trzeba uwzględnić możliwość sprężystego odkształcenia podczas przyciągania i zmiany kształtu po zwolnieniu mocowania.

Stal niskowęglowa, stal hartowana i żeliwo mogą uzyskiwać różną siłę mocowania na tej samej płycie. Dla stali nierdzewnej należy ustalić gatunek i rzeczywiste właściwości magnetyczne. Aluminium, miedź i mosiądz nie nadają się do bezpośredniego mocowania na takim stole. Sama zawartość żelaza nie wystarcza do obliczenia siły przyciągania.

Przełączanie, montaż i warunki eksploatacji

Źródłem pola w serii TC są magnesy stałe neodymowe. Mocowanie włącza się i wyłącza mechanicznie, kluczem imbusowym, bez zasilania elektrycznego. W opisach modeli podano przełączanie przez obrót klucza o 180°. Przy zabudowie należy zapewnić dostęp do gniazda przełączania oraz uzgodnić wykonanie otworów lub podfrezowania montażowego zgodnie z dokumentacją danego modelu. Sposób mocowania podstawy musi odpowiadać obciążeniom i konstrukcji obrabiarki.

Dla wymienionych wykonań A/B karty podają maksymalną temperaturę pracy 80 °C. Dopuszczalną temperaturę modeli R należy potwierdzić dla konkretnego wykonania. Karty m.in. TC-125A, TC-200B i TC-200R wskazują możliwość pracy z chłodziwem o pH > 9,0 oraz w zanurzeniu. Dobór cieczy wymaga jednak sprawdzenia jej zgodności z materiałami i uszczelnieniami stołu oraz dopuszczalnej temperatury pracy; sam odczyn nie przesądza o przydatności dowolnego chłodziwa.

Po wyłączeniu mocowania w przedmiocie może pozostać magnetyzm szczątkowy. Jeśli powoduje przywieranie opiłków albo utrudnia dalsze operacje, należy przewidzieć rozmagnesowanie odpowiednio dobranym demagnetyzerem.