Magnesy neodymowe z gwintem w obudowie mosiężnej

Uchwyty magnetyczne neodymowe w obudowie mosiężnej to magnesy neodymowe z gwintem wewnętrznym, złożone z mosiężnego korpusu, magnesu i dwóch nabiegunników. Wykorzystane są oba bieguny: jeden nasyca pierwszy nabiegunnik, drugi — drugi. To inna konstrukcja niż typowy magnes w stalowym kubku, dlatego nie porównuje się ich wyłącznie po średnicy obudowy.

Uchwyt z mosiężnym korpusem i dwoma nabiegunnikami

Uchwyty magnetyczne w obudowie mosiężnej tworzą konstrukcyjnie inną grupę niż typowe uchwyty ze stalowym kubkiem.

W ich budowie występują mosiężny korpus, magnes oraz dwa ferromagnetyczne nabiegunniki. Mosiądz pełni przede wszystkim funkcję mechaniczną i konstrukcyjną, natomiast nabiegunniki uczestniczą w prowadzeniu strumienia magnetycznego.

W układzie wykorzystywane są oba bieguny magnesu. Jeden biegun jest połączony magnetycznie z jednym nabiegunnikiem, a drugi z drugim, dzięki czemu na powierzchni roboczej powstają dwa obszary o przeciwnych biegunach.

Po przyłożeniu stalowej zwory strumień może przejść z jednego nabiegunnika przez zworę do drugiego.

Mosiądz a stalowa obudowa

Mosiężnego korpusu nie należy traktować jako zwykłego odpowiednika stalowego kubka wykonanego z innego metalu.

Mosiądz nie jest ferromagnetyczną drogą powrotną dla strumienia w takim sensie jak odpowiednia stal. O działaniu magnetycznym tego układu decydują przede wszystkim właściwości magnesu, geometria i przekrój nabiegunników, odległość między nimi oraz warunki kontaktu ze zworą.

Dlatego uchwyt z mosiężnym korpusem oraz klasyczny uchwyt w stalowej obudowie o takiej samej średnicy zewnętrznej mogą mieć zupełnie inne parametry. Do porównania należy używać danych konkretnych modeli, a nie samej średnicy obudowy.

Szczelina i rozkład pola

Dwa blisko położone nabiegunniki sprzyjają zamykaniu części strumienia na stosunkowo krótkiej drodze przez stalową zworę.

Jest to rozwiązanie przeznaczone przede wszystkim do pracy przy małej szczelinie. Nie należy oczekiwać takiego samego rozkładu pola jak w pojedynczym magnesie bez obudowy, którego przeciwne bieguny znajdują się na różnych stronach bryły.

Rzeczywista odległość między powierzchniami nabiegunników a stalowym detalem pozostaje więc jednym z podstawowych parametrów działania układu.

Gwint i zastosowanie

Mosiężny korpus zawiera gwint wewnętrzny umożliwiający połączenie uchwytu z odpowiednim elementem konstrukcji.

Ponieważ budowa poszczególnych modeli może się różnić, przed zastosowaniem należy sprawdzić rysunki techniczne, wymiary gwintu, geometrię nabiegunników oraz parametry magnetyczne.

Obecność mosiądzu nie oznacza automatycznie odporności całego zespołu na każde środowisko korozyjne. O trwałości decydują wszystkie materiały i powłoki występujące w uchwycie oraz temperatura, wilgotność i pozostałe warunki pracy.

Ten wariant należy dobierać na podstawie konkretnej geometrii układu magnetycznego i mechanicznego, a nie traktować jedynie jako materiałową odmianę klasycznego uchwytu stalowego.