Chwytaki magnetyczne seria CM

Chwytaki magnetyczne serii CM służą do podnoszenia i przenoszenia elementów ferromagnetycznych, przede wszystkim stalowych płyt, bloków i odpowiednio dobranych detali walcowych.

Każdy model CM to chwytak magnetyczny z dźwignią, która przełącza obwód z neodymowymi magnesami stałymi.

W ofercie znajdują się modele CM100, CM200, CM300, CM600, CM1000, CM1400, CM2000, CM2500, CM3000 i CM5000, o udźwigach nominalnych od 100 do 5000 kg. Dobór wymaga uwzględnienia nie tylko masy ładunku, lecz także jego grubości, kształtu i stanu powierzchni.

Jak działa chwytak magnetyczny z rozłączanym polem?

Źródłem pola są magnesy stałe, dlatego chwytak nie potrzebuje zasilania elektrycznego ani akumulatora. Przestawienie dźwigni zmienia przebieg strumienia magnetycznego w obwodzie, umożliwiając uchwycenie lub zwolnienie detalu. Nie oznacza to rozmagnesowania magnesów. W stanie chwytania podnoszony element stanowi część obwodu magnetycznego, a skuteczność połączenia zależy od właściwości materiału i przylegania do powierzchni roboczej chwytaka.

Dobór chwytaka magnetycznego do płyt stalowych

Minimalna grubość a pełny udźwig

Minimalna grubość podnoszonego elementu jest granicą stosowania danego modelu, a nie warunkiem uzyskania jego pełnego udźwigu. Zbyt mały przekrój materiału ogranicza strumień magnetyczny, który może zamknąć się przez detal. Cienka blacha może dodatkowo uginać się podczas podnoszenia, pogarszając przyleganie do stopy chwytaka.

Przykładowo dla CM100 minimalna grubość wynosi 3 mm, natomiast grubość wymagana do uzyskania pełnego udźwigu to 15 mm. W tabeli tego modelu dla detalu o grubości 3 mm, przy zerowej szczelinie niemagnetycznej, podano 22 kg. Dla CM600 wartości te wynoszą odpowiednio 10 mm, 40 mm i 231 kg. Dane dotyczą warunków określonych w dokumentacji; gatunek materiału i stan powierzchni mogą wymagać dalszego ograniczenia obciążenia.

Szczelina niemagnetyczna i gatunek materiału

Farba, zgorzelina, korozja, zabrudzenia i nierówności zwiększają odstęp między nabiegunnikami a metalem, obniżając siłę przyciągania. Dlatego udźwig należy odczytywać z charakterystyki uwzględniającej jednocześnie grubość detalu i szczelinę. Znaczenie ma również gatunek stali: wartości odniesienia dla stali niskowęglowej nie mogą być automatycznie przenoszone na stal wysokowęglową, stopową lub żeliwo. Chwytaki CM nie służą do bezpośredniego podnoszenia aluminium, miedzi ani materiałów niemagnetycznych.

Podnoszenie wałków, prętów i rur

Dla ładunków walcowych obowiązują odrębne ograniczenia udźwigu i wymiarów. Przykładowo karta CM100 podaje dla wałka maksymalną średnicę 50 mm, długość 1000 mm oraz udźwig 45 kg. Nie należy zastępować tych danych ogólną zasadą zmniejszenia udźwigu o połowę. W przypadku rur trzeba dodatkowo uwzględnić grubość ścianki — sama średnica zewnętrzna nie wystarcza do oceny możliwości podnoszenia. Dobór musi odpowiadać geometrii ładunku i warunkom podanym w instrukcji konkretnego modelu.

Udźwig nominalny a obciążenie zrywające

Udźwig nominalny określa maksymalną dopuszczalną masę ładunku w przewidzianych warunkach pracy. Obciążenie zrywające, podawane oddzielnie w kartach produktów, odnosi się do próby statycznej i nie jest dopuszczalnym obciążeniem roboczym. Współczynnik bezpieczeństwa nie stanowi zapasu, który można wykorzystać do przenoszenia cięższego detalu. Jeżeli grubość, szczelina, materiał lub kształt obniżają udźwig, obowiązuje odpowiednio mniejsza wartość wynikająca z dokumentacji.

Temperatura pracy i dokumentacja chwytaków CM

Maksymalna temperatura pracy podana dla serii CM wynosi 80 °C i dotyczy zarówno podnoszonego elementu, jak i otoczenia. Chwytaka nie należy dobierać do gorącego detalu wyłącznie na podstawie jego masy. Do każdego modelu dołączane są deklaracja zgodności, protokół pomiaru udźwigu, polskojęzyczna instrukcja obsługi oraz skrócona instrukcja stanowiskowa. Dostępne są również przeglądy okresowe, renowacje i pomiary siły oderwania zakupionych chwytaków.

Do doboru konkretnego modelu warto przygotować masę i wymiary ładunku, gatunek materiału, grubość w miejscu chwytania, opis powierzchni oraz temperaturę pracy. Dla rur i wałków potrzebne są także średnica, długość, a w przypadku rur — grubość ścianki. Pozwala to sprawdzić rzeczywiste warunki zastosowania zamiast kierować się wyłącznie liczbą w oznaczeniu chwytaka.