Uchwyty magnetyczne ferrytowe z gwintowaną tuleją to obudowane magnesy ferrytowe z wystającą tuleją i gwintem wewnętrznym po stronie tylnej. Do tulei można przykręcić śrubę, trzpień, hak, śrubę oczkową albo inny element z odpowiednim gwintem zewnętrznym. Taki obudowany magnes ceramiczny ułatwia montaż osprzętu, ale zwiększa całkowitą wysokość zespołu względem wariantu z gwintem schowanym w korpusie.
Inne kategorie warte sprawdzenia
Ten wariant dobiera się wtedy, gdy ważniejszy jest łatwy dostęp do gwintu niż niska zabudowa. Poniższe działy pomagają porównać go z gniazdem w korpusie, z gwintem zewnętrznym lub z mocniejszym uchwytem neodymowym. Przy pracy z samym magnesem bez obudowy trzeba odrębnie zaprojektować jego osadzenie w konstrukcji.
Magnesy ferrytowe w obudowie z gwintowaną tuleją
Ferrytowe uchwyty magnetyczne z gwintowaną tuleją mają po stronie tylnej wystającą tuleję z gwintem wewnętrznym. Można do niej przykręcić śrubę, trzpień, hak, śrubę oczkową albo inny element wyposażony w odpowiedni gwint zewnętrzny. Obudowane magnesy ceramiczne w tym wariancie zostawiają powierzchnię roboczą wolną, bo połączenie mechaniczne jest wyprowadzone poza obrys korpusu.
Wystająca tuleja i dostęp do gwintu
Wystająca tuleja oddala punkt połączenia mechanicznego od tylnej powierzchni korpusu. Ułatwia to dostęp do gwintu oraz montaż elementów, których kształt utrudniałby bezpośrednie połączenie z niskim gniazdem znajdującym się w obrysie uchwytu.
Ferrytowy magnes przykręcany przez gwintowaną tuleję pozwala połączyć uchwyt z odpowiednio dobraną śrubą, trzpieniem lub hakiem.
Dobór wymiarów i wysokości całkowitej
Konsekwencją zastosowania tulei jest zwiększenie całkowitej wysokości zespołu. Przy doborze należy więc sprawdzić średnicę uchwytu, wysokość korpusu, wysokość całkowitą wraz z tuleją oraz rozmiar gwintu. Rozwiązanie jest szczególnie użyteczne w konstrukcjach z wymiennymi elementami gwintowanymi albo wymagających częstego montażu i demontażu wyposażenia.
Element wkręcany powinien wykorzystać wystarczającą liczbę zwojów, ale jego koniec nie może oprzeć się o dno tulei przed uzyskaniem prawidłowego połączenia. Zbyt płytkie wkręcenie zmniejsza długość zazębienia gwintu i osłabia przenoszenie obciążenia.
Porównanie z gwintem wewnętrznym w korpusie
W porównaniu z wykonaniem z gwintem wewnętrznym w korpusie tuleja zapewnia łatwiejszy dostęp do połączenia, natomiast konstrukcja bez tulei jest bardziej zwarta. Wybór pomiędzy tymi wariantami powinien wynikać głównie z dostępnej wysokości zabudowy i sposobu mocowania elementu współpracującego.
Ferrytowy czy neodymowy uchwyt z gwintowaną tuleją
Gdy potrzebna jest większa siła mocowania przy podobnej średnicy, warto porównać ten wariant z magnesami neodymowymi z gwintowaną tuleją. Uchwyty magnetyczne ferrytowe mogą być korzystnym wyborem przy wyższej temperaturze pracy, mniejszym obciążeniu i bardziej ekonomicznym montażu. Dopuszczalną temperaturę i siłę mocowania należy jednak porównać dla konkretnych uchwytów. Cienka blacha, farba i nierówności mogą zmniejszać przyciąganie, a siła odrywania prostopadle do stali nie określa odporności na zsuwanie. Uchwyty neodymowe stosuje się tam, gdzie liczy się większy udźwig w ograniczonej przestrzeni.
W obu przypadkach gwint znajduje się w metalowej tulei, a nie w samym materiale magnetycznym. Dobór powinien uwzględniać średnicę, wysokość korpusu, wysokość całkowitą z tuleją, rozmiar gwintu oraz rzeczywiste warunki styku ze stalową zworą.
