Uchwyty magnetyczne neodymowe z gwintowaną tuleją to magnesy neodymowe w obudowie z wystającą tuleją i gwintem wewnętrznym po stronie tylnej. Magnes z gwintowaną tuleją łączy się ze śrubą, trzpieniem, hakiem albo śrubą oczkową. Tuleja ułatwia dostęp do gwintu i montaż osprzętu, ale zwiększa całkowitą wysokość zespołu względem wariantu z gniazdem schowanym w korpusie.
Inne kategorie warte sprawdzenia
Ten wariant dobiera się wtedy, gdy ważniejszy jest łatwy dostęp do gwintu niż niska zabudowa. Poniższe działy pomagają porównać go z gniazdem w korpusie, z trzpieniem lub z tańszym uchwytem ferrytowym. Przy pracy z samym magnesem bez obudowy trzeba odrębnie zaprojektować jego osadzenie w konstrukcji.
Uchwyt z wystającą tuleją
Magnesy neodymowe z gwintowaną tuleją są odmianą magnesów neodymowych w obudowie, w której połączenie gwintowe zostaje wyprowadzone ponad tylną powierzchnię korpusu. Magnes w obudowie z tuleją zostawia powierzchnię roboczą wolną, bo gwint nie przechodzi przez czoło uchwytu.
Tuleja zmienia geometrię montażową uchwytu. Umożliwia odsunięcie gwintu od korpusu oraz, zależnie od konstrukcji urządzenia, przeprowadzenie wystającej części tulei przez odpowiednio przygotowany otwór w płycie, wsporniku, osłonie lub innym elemencie.
Przy doborze trzeba więc uwzględnić nie tylko średnicę i parametry magnetyczne uchwytu, lecz również całkowitą wysokość zespołu razem z tuleją.
Magnes neodymowy przykręcany przez gwintowaną tuleję ułatwia połączenie uchwytu z osprzętem, gdy potrzebny jest dostęp do gwintu ponad korpusem.
Przestrzeń montażowa
W niewielkiej zabudowie należy odróżnić wysokość samego korpusu od wysokości całkowitej. Wystająca tuleja wymaga dodatkowej przestrzeni i może kolidować z osłonami, profilami lub sąsiednimi częściami.
W dokumentacji CAD warto modelować całą bryłę uchwytu wraz z tuleją oraz przewidzianym elementem wkręcanym. Pozwala to sprawdzić nie tylko możliwość montażu, ale również dostęp narzędzi i potencjalne kolizje podczas późniejszego demontażu.
Obciążenie tulei
Jeżeli obciążenie działa poprzecznie do osi tulei, w jej podstawie powstaje moment zginający. Długi element wkręcony w tuleję dodatkowo zwiększa ramię działania siły.
Połączenie powinno być więc projektowane tak, aby obciążenie było przekazywane możliwie osiowo albo aby inne elementy konstrukcji przejmowały znaczące siły poprzeczne. Mechaniczna odporność tulei na zginanie jest parametrem odrębnym od siły odrywania i pozostałych parametrów magnetycznych uchwytu.
Montaż
Element wkręcany powinien mieć prawidłową średnicę, skok gwintu i długość dopasowaną do tulei. Koniec śruby nie może oprzeć się o dno tulei przed prawidłowym osadzeniem łączonego elementu; jednocześnie trzeba zachować wymaganą długość zazębienia gwintu.
W urządzeniach narażonych na drgania należy przewidzieć odpowiednią metodę zabezpieczenia połączenia przed samoczynnym luzowaniem, uwzględniając temperaturę pracy i wymaganą możliwość późniejszego demontażu.
Istotne jest także ustawienie powierzchni roboczej równolegle do stalowego elementu. Wymuszone położenie uchwytu, wynikające na przykład z niewłaściwej geometrii wspornika, może ograniczyć rzeczywistą powierzchnię styku i obniżyć siłę trzymania.
Jeśli uchwyt ma służyć do zawieszania elementu, porównaj haczyki i dobierz gwint oraz długość wkręcania do konkretnej tulei.
