Kanałowe separatory magnetyczne

Separator magnetyczny kanałowy wychwytuje zanieczyszczenia ferromagnetyczne z proszków, granulatów i innych materiałów sypkich transportowanych grawitacyjnie. Zabudowany w kanale przesypowym kieruje materiał w pobliże płyt magnetycznych, na których zatrzymują się m.in. opiłki żelaza oraz fragmenty stali ferromagnetycznej. W tej kategorii znajdują się konstrukcje proste i pochyłe, z obwodami ferrytowymi lub neodymowymi, przeznaczone m.in. do instalacji, w których zastosowanie rusztu magnetycznego utrudniałoby przepływ surowca.

Separator kanałowy prosty a pochyły — sposób prowadzenia materiału

Konstrukcja prosta z płytami bocznymi

W oferowanym separatorze prostym dwie płyty magnetyczne znajdują się po bokach kanału. Umieszczony w górnej części klin rozgarniający rozdziela strumień materiału i kieruje go ku powierzchniom roboczym płyt. Pomaga również rozluźniać zbity surowiec. Taką konstrukcję stosuje się m.in. przy materiałach o gorszej sypkości, jednak dobór wymaga uwzględnienia ich rzeczywistej skłonności do zalegania i tworzenia zatorów.

Konstrukcja pochyła z przesypem po powierzchniach magnetycznych

W separatorze pochyłym materiał ześlizguje się po powierzchniach płyt magnetycznych. Zmiana kierunku ruchu sprzyja rozluźnianiu zbryleń i zbliża zanieczyszczenia do strefy wychwytu. Może to ułatwiać oddzielanie elementów ferromagnetycznych znajdujących się wewnątrz luźnych aglomeratów. Separator nie zastępuje jednak urządzenia do rozdrabniania twardych brył; przy surowcu wilgotnym lub lepkim trzeba ocenić możliwość oblepiania powierzchni roboczych.

Dobór obwodu ferrytowego lub neodymowego

Oznaczenie F wskazuje wykonanie z magnesami ferrytowymi, a N — z neodymowymi. W tej grupie urządzeń warianty ferrytowe przewidziano przede wszystkim do wychwytywania większych elementów żelaznych, natomiast neodymowe warto rozważyć przy drobniejszych zanieczyszczeniach. Doboru nie należy opierać wyłącznie na wielkości cząstki: znaczenie mają także jej właściwości magnetyczne, kształt, odległość od płyty oraz prędkość przepływu surowca. Obwody wykorzystują magnesy stałe, dlatego wytwarzanie pola magnetycznego nie wymaga zasilania elektrycznego.

Separacja obejmuje zanieczyszczenia reagujące dostatecznie silnie na pole magnetyczne. Nie służy do usuwania wszystkich metali: aluminium, miedź czy mosiądz nie są wychwytywane w ten sposób. W przypadku stali nierdzewnych skuteczność zależy od gatunku i stanu materiału, dlatego nie można zakładać zatrzymywania każdego fragmentu stali nierdzewnej.

Jak dobrać separator magnetyczny do zsypu?

Do doboru potrzebne są wymiary przyłączy, dostępna wysokość zabudowy, rodzaj i uziarnienie surowca, jego wilgotność, temperatura oraz wymagane natężenie przepływu. Trzeba też określić rodzaj zanieczyszczeń i oczekiwaną skuteczność ich usuwania. Gruba warstwa materiału lub nierównomierne podawanie mogą ograniczać zbliżanie się cząstek do płyt. Sam przekrój kanału nie określa więc wydajności separacji w kg/h; przy wymagających zastosowaniach wskazana jest próba na rzeczywistym surowcu.

Wymiary montażowe należy sprawdzać na rysunku konkretnego wykonania, z uwzględnieniem przestrzeni potrzebnej do otwierania drzwiczek. Oznaczenia wymiarowe w nazwie produktu nie powinny zastępować sprawdzenia gabarytów obudowy i przyłączy. Możliwe jest również wykonanie separatora o wymiarach i parametrach magnetycznych dobranych do instalacji.

Temperatura pracy i czyszczenie separatora

Dopuszczalna temperatura dotyczy konkretnego wykonania. Dla modelu pochyłego 210x335x395 / N podano maksymalnie 80 °C, a dla prostego 210x260x300/F — 250 °C. Wartości te nie są wspólnym limitem dla całej kategorii. Przy doborze trzeba uwzględnić również temperaturę podczas czyszczenia oraz odporność wszystkich elementów urządzenia na warunki procesu.

Zanieczyszczenia usuwa się ręcznie po otwarciu drzwiczek z płytami magnetycznymi. Czyszczenie należy prowadzić po zatrzymaniu dopływu materiału, zabezpieczając instalację przed przypadkowym uruchomieniem i przedostaniem się zebranego metalu do oczyszczonego surowca. Częstotliwość obsługi zależy od ilości wychwytywanych zanieczyszczeń. Regularne usuwanie osadu utrzymuje dostęp do powierzchni roboczych i ogranicza ryzyko ponownego porwania zgromadzonych cząstek przez przepływający materiał.