Magnesy podnośnikowe

Chwytaki magnetyczne, nazywane również chwytnikami lub magnesami podnośnikowymi, służą do podnoszenia i przenoszenia elementów z materiałów ferromagnetycznych, przede wszystkim stali. Pozwalają uchwycić ładunek za dostępną powierzchnię, bez zakładania zawiesi pod jego spodem. Dobór obejmuje zarówno dopasowanie chwytaka do samego detalu, jak i do przebiegu transportu: pozycji ładunku podczas przenoszenia, rozmieszczenia punktów podwieszenia oraz sposobu odkładania.

Jak działa chwytak z przełączanym obwodem magnetycznym?

Źródłem siły przyciągania w oferowanych chwytakach są magnesy stałe. Przestawienie dźwigni zmienia przebieg strumienia magnetycznego: w położeniu roboczym obwód zamyka się przez podnoszony element, a po wyłączeniu strumień jest kierowany głównie wewnątrz urządzenia. Utrzymywanie ładunku nie wymaga zasilania elektrycznego. Tę zasadę wykorzystują zarówno chwytaki magnetyczne serii CM, jak i chwytaki z rodziny FX.

Udźwig nominalny a dopuszczalna masa detalu

Udźwig nominalny odnosi się do warunków określonych przez producenta. Dla konkretnego ładunku dopuszczalna masa może być mniejsza. Obciążenie zrywające, podawane przy próbach siły oderwania, nie jest dopuszczalnym obciążeniem roboczym. Współczynnik bezpieczeństwa nie stanowi zapasu, który można wykorzystać do podnoszenia cięższego elementu.

Przy doborze trzeba uwzględnić łącznie gatunek materiału, jego grubość, kształt, temperaturę i stan powierzchni. Farba, zgorzelina, rdza oraz nierówności mogą zwiększać szczelinę między nabiegunnikami a detalem, osłabiając przyciąganie. Znaczenie ma również sztywność ładunku: uginająca się blacha może tracić prawidłowy kontakt z powierzchnią roboczą chwytaka.

Minimalna grubość dopuszczona do stosowania chwytaka nie musi być grubością zapewniającą pełny udźwig. Podobnie wartości dla płaskiej płyty nie należy przenosić na rurę lub pręt. Podstawą doboru są tabele i charakterystyki danego modelu, odnoszące się do rzeczywistych warunków pracy.

Pojedynczy chwytak czy system transportowy?

Dla zwartego, sztywnego detalu wystarczający może być pojedynczy punkt chwytu, właściwie usytuowany względem środka ciężkości. Duże wymiary, podatność na ugięcie lub centralny otwór mogą wymagać zastosowania trawersy. Układy z dwoma chwytakami, w tym magnetyczne uchwyty trawersowe FX-KT, pozwalają rozmieścić punkty chwytu poza środkiem detalu. Dopuszczalne obciążenie należy przyjmować dla całego zestawu i jego konfiguracji, z uwzględnieniem rozkładu masy ładunku.

Osobnym kryterium jest orientacja ładunku. Transport w pionie lub zmiana położenia detalu wymagają konstrukcji wyraźnie do tego przeznaczonej, takiej jak magnetyczny system transportowy FX-HV, używanej zgodnie z instrukcją. Udźwig podany dla unoszenia płaskiej płyty w poziomie nie określa dopuszczalnego obciążenia przy chwycie za powierzchnię pionową.

Jakie dane przygotować do doboru?

W zapytaniu warto podać masę, wymiary i gatunek materiału, grubość w miejscu chwytu, stan powierzchni oraz temperaturę detalu. Dla rur potrzebne są również średnica zewnętrzna i grubość ścianki. Rysunek lub zdjęcie powinny pokazywać otwory, wycięcia i dostępne miejsca przyłożenia chwytaka. Należy opisać pozycję początkową i końcową ładunku oraz wskazać, czy podczas transportu będzie obracany.

Eksploatacja i kontrola stanu technicznego

W transporcie dźwignicowym trzeba uwzględnić także masę chwytaka, trawersy i pozostałego osprzętu przy sprawdzaniu udźwigu urządzenia podnoszącego. Dla zawiesi wielocięgnowych należy również sprawdzić dopuszczalne obciążenie przy przewidzianym kącie odchylenia cięgien od pionu. Przed użyciem kontroli wymagają powierzchnie robocze, elementy podwieszenia oraz mechanizm przełączania i jego zabezpieczenie. Chwytak wolno wyłączyć dopiero po stabilnym odłożeniu ładunku; niedopuszczalne jest przebywanie pod zawieszonym elementem. Zasady obsługi i terminy kontroli określa dokumentacja konkretnego urządzenia.

Dla chwytaków zakupionych w naszej firmie wykonujemy na życzenie przeglądy okresowe, renowacje oraz pomiary siły oderwania. Zakres obsługi ustalamy z uwzględnieniem modelu i stanu technicznego urządzenia.