Magnesy do leja wsypowego wtryskarki służą do oddzielania zanieczyszczeń ferromagnetycznych z granulatu i przemiału przed ich podaniem do układu uplastyczniającego. Magnesy do wtryskarki mają postać rusztów magnetycznych umieszczanych na drodze przepływu tworzywa. Zatrzymując stalowe opiłki, fragmenty drutu czy drobne elementy złączne, ograniczają ryzyko uszkodzenia ślimaka i cylindra oraz obecności metalicznych wtrąceń w wypraskach.
Dobierz sposób separacji do instalacji podawania tworzywa
Jeżeli potrzebujesz innego sposobu zabudowy lub wygodniejszego dostępu do czyszczenia, sprawdź powiązane rozwiązania:
-
Wałki magnetyczne — elementy do budowy rusztów jedno- i wielopoziomowych dopasowanych do przekroju instalacji.
-
Magnesy szufladowe — separatory z wysuwanym zespołem magnetycznym, ułatwiającym okresowe usuwanie zatrzymanych zanieczyszczeń.
-
Kanałowe separatory magnetyczne — urządzenia do oczyszczania materiałów sypkich w kanałach transportu grawitacyjnego.
-
Separatory magnetyczne — przegląd konstrukcji pozwalający dobrać miejsce i sposób separacji na pozostałych etapach procesu.
Budowa rusztów magnetycznych do leja
Oferta obejmuje ruszty jednopoziomowe: okrągłe o średnicach zewnętrznych od 130 do 390 mm oraz kwadratowe, od 100 × 100 do 240 × 240 mm. Elementami roboczymi są wałki zawierające obwody magnetyczne z neodymowymi magnesami stałymi, osłonięte stalą nierdzewną. Zanieczyszczenia są przyciągane do powierzchni wałków i pozostają na nich do czasu czyszczenia. Wytwarzanie pola magnetycznego nie wymaga zasilania elektrycznego.
Stosowana nazwa „sito magnetyczne” odnosi się do funkcji separacyjnej rusztu. Bez dodatkowej siatki nie jest on sitem do klasyfikacji granulatu według wielkości ziaren. Nie służy też do wychwytywania aluminium, miedzi czy mosiądzu. Możliwość zatrzymania fragmentów stali nierdzewnej zależy od jej gatunku i stanu po obróbce. Nie należy zakładać skutecznego wychwytywania austenitycznych stali 304 i 316 w stanie przesyconym. Stale ferrytyczne i martenzytyczne są ferromagnetyczne; właściwości takie może również uzyskać stal 304 po odkształceniu na zimno.
Jak dobrać magnes do leja zsypowego
Dobór wymiarów wymaga sprawdzenia przekroju leja na wysokości osadzenia separatora, kąta nachylenia ścian oraz sposobu podparcia. W modelach okrągłych trzeba rozróżnić średnicę zewnętrzną rusztu i średnicę na wysokości osi wałków, podane na rysunku technicznym. Sam wymiar górnego otworu leja nie wystarcza do określenia właściwego modelu. Ruszt powinien być stabilnie osadzony, a strumień tworzywa skierowany między wałki, bez możliwości omijania separatora przy ścianach. Trzeba również pozostawić miejsce na jego wyjęcie do czyszczenia.
Ruszt magnetyczny do granulatu i przemiału a swobodny przepływ
Rozstaw wałków należy dopasować do wielkości granulatu, udziału pyłu i kształtu cząstek przemiału. Zbyt małe prześwity mogą sprzyjać zawieszaniu się materiału i przerywaniu zasilania wtryskarki. Przy dużym udziale drobnych cząstek przepływ mogą dodatkowo utrudniać wilgoć oraz oddziaływania elektrostatyczne, sprzyjające przyleganiu materiału do powierzchni i tworzeniu zatorów. Zwiększenie odstępów ułatwia przesyp, lecz zwiększa odległość części zanieczyszczeń od powierzchni roboczych. Podawane w kartach produktów pole powierzchni przesypu określa wolny przekrój przepływu; nie jest gotową informacją o wydajności w kilogramach na godzinę. Przy nieregularnym przemiale dobór warto potwierdzić próbą z rzeczywistym surowcem.
Parametry magnetyczne a skuteczność wychwytywania
Oznaczenia N i N52 oraz wartość indukcji magnetycznej na powierzchni wałka nie wystarczają do oceny skuteczności całego rusztu. Znaczenie mają również rozkład pola, gradient indukcji magnetycznej, czyli szybkość jej zmiany w przestrzeni, oraz odległość i prędkość przemieszczania się zanieczyszczeń. Wysoka indukcja przy powierzchni wałka nie oznacza jednakowych warunków wychwytywania w całym prześwicie. Drobne opiłki i większe fragmenty stali wymagają oceny w warunkach odpowiadających rzeczywistemu podawaniu tworzywa.
Temperatura pracy i czyszczenie rusztu
Temperaturę dopuszczalną należy odczytać z karty konkretnego modelu. Przykładowo dla rusztu D130/N52 wynosi ona 60 °C, a dla rusztu 100 × 100 × 25/N — 80 °C. Przy podawaniu tworzywa po suszeniu trzeba uwzględnić jego rzeczywistą temperaturę w miejscu kontaktu z rusztem; sama nastawa temperatury suszarki nie wystarcza do tej oceny. Przekroczenie dopuszczalnych warunków może spowodować nieodwracalne osłabienie magnesów. Obudowa ze stali nierdzewnej nie oznacza wodoszczelności — wykonania standardowe opisane jako niewodoodporne wymagają ochrony przed wodą i dużą wilgotnością.
Zatrzymane zanieczyszczenia trzeba usuwać z częstotliwością dostosowaną do ich ilości w surowcu. Nagromadzona warstwa może pogarszać separację i zwiększać ryzyko ponownego porwania cząstek przez przepływające tworzywo. Czyszczenie przeprowadza się po zatrzymaniu podawania materiału, poza drogą jego przepływu, zgodnie z instrukcją urządzenia. Warto przy tym kontrolować stan osłon wałków i połączeń konstrukcyjnych. Ruszty o innych wymiarach, wykonania wodoszczelne oraz wyposażenie w dodatkową siatkę wymagają indywidualnego uzgodnienia.
