Stoły magnetyczne

Stół magnetyczny to płyta do mocowania detali ferromagnetycznych podczas obróbki, zapewniająca dostęp do powierzchni niezasłoniętych przez elementy mocujące. Dobór obejmuje zarówno sam stół, jak i sposób podparcia przedmiotu oraz przenoszenia sił skrawania. Oferta obejmuje stoły o różnych konstrukcjach oraz imadła magnetyczne, bloki indukcyjne i pryzmy.

Jak dobrać stół magnetyczny do obrabianego detalu?

Materiał i powierzchnia przylegania

Podstawą doboru są właściwości magnetyczne materiału. Stal niskowęglowa, stal hartowana i żeliwo mogą uzyskiwać różne siły mocowania na tym samym stole. Aluminium, miedź i mosiądz nie nadają się do bezpośredniego mocowania magnetycznego; w przypadku stali nierdzewnej trzeba ustalić jej gatunek i rzeczywistą reakcję na pole. Osobną grupę stanowią stoły magnetyczne do węglików spiekanych, przeznaczone do materiałów słabo przyciąganych przez magnes. Ich przydatność należy potwierdzić dla konkretnego detalu.

Liczy się rzeczywista powierzchnia styku z płytą, a nie sam obrys przedmiotu. Rowki, otwory i podcięcia ograniczają obszar uczestniczący w mocowaniu. Zadziory, zgorzelina, powłoki oraz nierówności zwiększają szczelinę między detalem a nabiegunnikami, przez co osłabiają przyciąganie. Powierzchnię bazową trzeba więc ocenić jeszcze przed wyborem wymiarów stołu.

Podziałka biegunowa i grubość materiału

Detal powinien obejmować bieguny przeciwnej polaryzacji, aby zamykał obwód magnetyczny. Drobna podziałka ułatwia mocowanie niewielkich i cienkich przedmiotów, natomiast większe bieguny wymagają odpowiedniej powierzchni pokrycia oraz grubości materiału. Sam kontakt z dwoma biegunami nie gwarantuje pełnej siły mocowania. Minimalne wymiary detalu i warunki osiągania parametrów nominalnych należy sprawdzać dla wybranego modelu.

Sposób przełączania pola a organizacja pracy

Stoły z magnesami stałymi, przełączane mechanicznie, nie wymagają instalacji elektrycznej, ale trzeba zapewnić dostęp do dźwigni lub gniazda klucza. Sterowanie elektryczne ułatwia powiązanie cyklu mocowania z pracą obrabiarki. Przy stole elektromagnetycznym należy uwzględnić reakcję maszyny na zanik zasilania. W układzie elektropermanentnym utrzymanie stanu zamocowania po zakończeniu impulsu wynika z działania magnesów stałych.

Nie wszystkie konstrukcje mają funkcję wyłączania pola. Przykładem jest stół TSW do węglików spiekanych, którego pole pozostaje aktywne. Sposób zakładania i zdejmowania przedmiotu oraz dopuszczalny materiał trzeba w takim przypadku dobrać do przeznaczenia urządzenia.

Geometria stołu, ustawienie kątowe i dostęp narzędzia

Kształt płyty, układ biegunów i sposób wzbudzania pola opisują różne cechy konstrukcji. W ofercie seria TS ma płytę z naprzemiennych lameli stalowych i mosiężnych, TSS — szachownicowy układ biegunów przełączany mechanicznie, a TSSE — układ szachownicowy w wykonaniu elektropermanentnym.

Stoły magnetyczne okrągłe dobiera się z uwzględnieniem geometrii przedmiotu i przestrzeni roboczej maszyny; sam okrągły kształt nie oznacza dopuszczenia do pracy obrotowej z dowolną prędkością.

Stoły magnetyczne sinusowe umożliwiają precyzyjne ustawienie powierzchni mocującej pod kątem. Oferowane imadła magnetyczne serii TMJ są jednostronnymi stołami z magnesami neodymowymi, przełączanymi kluczem. Ich niewielkie gabaryty ułatwiają dostęp narzędzia do kilku stron detalu. Przy wykorzystaniu bloków indukcyjnych należy zachować zgodność ich układu przewodzącego strumień z biegunami stołu; blok pasywny sam nie wytwarza pola magnetycznego.

Stół magnetyczny do frezarki a stół do szlifierki

Stół dobrany do szlifowania nie musi nadawać się do intensywnego frezowania. Zakres operacji i parametry obróbki należy odnosić do konkretnej konstrukcji oraz warunków zamocowania. Siła oderwania prostopadłego do płyty nie jest równa odporności detalu na przesunięcie po stole. Podczas frezowania i wiercenia występują również siły boczne, momenty oraz obciążenia zmienne. Znaczenie mają wysokość przedmiotu, położenie narzędzia i sztywność podparcia. Odpowiednio rozmieszczone opory mechaniczne pomagają przenosić obciążenia styczne, lecz nie zastępują wystarczającego przyciągania do powierzchni roboczej.

Przy cienkich detalach trzeba dodatkowo uwzględnić możliwość sprężystego odkształcenia podczas przyciągania i zmianę kształtu po zwolnieniu mocowania.

Warunki pracy i zwalnianie detalu

Przed uruchomieniem należy sprawdzić sposób zamocowania stołu do obrabiarki, dopuszczalną temperaturę oraz zgodność z używanym chłodziwem. Odporność na zachlapanie chłodziwem nie jest równoznaczna z dopuszczeniem do zanurzenia całego urządzenia; taka możliwość musi wynikać z dokumentacji konkretnego modelu. Po wyłączeniu mocowania w detalu może pozostać magnetyzm szczątkowy. Jeżeli zakłóca on dalszą obróbkę, czyszczenie lub montaż, w procesie należy przewidzieć rozmagnesowanie.

Do sprawdzenia pola pozostałego przy powierzchni detalu dobierz miernik magnetyzmu szczątkowego o zakresie i dokładności odpowiednich do wymagań procesu.