Statywy magnetyczne

Statywy magnetyczne służą do ustawiania i utrzymywania czujników pomiarowych względem kontrolowanego detalu. Ułatwiają między innymi sprawdzanie bicia wałków, ustawianie przedmiotów na obrabiarce oraz kontrolę przemieszczeń. Przy doborze znaczenie mają zasięg ramienia, sposób jego blokowania, dopasowanie uchwytu do czujnika i stabilność podstawy. Siła przyciągania podstawy jest tylko jednym z parametrów całego układu pomiarowego.

Jak dobrać konstrukcję statywu do pomiaru?

SM-170 i SM-350 — pionowa kolumna i poziome ramię

Modele SM-170 i SM-350 mają pionową kolumnę, poziome ramię, dwa skrętne uchwyty zaciskowe oraz precyzer na ramieniu poziomym. Taki układ pozwala osobno ustawić wysokość i wysunięcie czujnika. SM-350 zapewnia większą wysokość ustawienia oraz dłuższe ramię poziome. Większy zasięg jest przydatny przy rozleglejszych detalach, ale podczas pomiaru warto ograniczać wysunięcie do niezbędnego minimum.

Statywy przegubowe SM-250PR, SM-270P i SM-300P

Ramiona przegubowe ułatwiają doprowadzenie końcówki czujnika do punktu pomiarowego przy ograniczonym dostępie. Wszystkie trzy modele mają precyzer przy uchwycie czujnika. W SM-250PR i SM-270P dwa przeguby kulowe są blokowane jednym pokrętłem. SM-300P ma jeden przegub kulowy blokowany pokrętłem. Precyzer umożliwia niewielką korektę położenia po ustawieniu ramienia, bez ponownego przestawiania całego zespołu.

Statyw z giętkim ramieniem SM-390G

SM-390G ma giętkie ramię blokowane jednym pokrętłem oraz uchwyt do czujnika. Pozwala dopasować przebieg ramienia do przestrzeni wokół detalu. Przy wyborze takiej konstrukcji należy ocenić stabilność wskazań w rzeczywistym położeniu roboczym, szczególnie przy dużym wysięgu.

Porównanie zasięgu i siły przyciągania podstaw

Zapis zasięgu zachowuje oznaczenia z kart produktów. Dwóch wartości rozdzielonych znakiem „+” nie należy traktować jako gwarantowanej odległości czujnika od podstawy w każdym ustawieniu. Dostępne położenie końcówki zależy od geometrii ramienia, zakresu regulacji i sposobu zamocowania czujnika.

Mocowanie na powierzchni płaskiej i walcowej

Oferowane statywy mają podstawy z neodymowymi magnesami stałymi i ręcznym przełącznikiem mocowania, bez potrzeby zasilania elektrycznego. Dolna powierzchnia jest przystosowana do osadzania na elementach płaskich i walcowych, a boczna do mocowania na płaszczyźnie. Na wałku lub rurze trzeba sprawdzić dopasowanie powierzchni podstawy do średnicy oraz stabilność jej oparcia.

Podłoże musi być ferromagnetyczne i dostatecznie sztywne. Podstawa nie zamocuje się bezpośrednio do granitowej płyty pomiarowej, aluminium ani mosiądzu. Przy stali nierdzewnej znaczenie ma jej gatunek i rzeczywista reakcja na magnes. Opiłki, zadziory, farba i nierówności pogarszają przyleganie oraz mogą powodować kołysanie podstawy.

Siła przyciągania a stabilność wskazań

Wartości 80, 100 i 130 kgf opisują siłę przyciągania podstawy, a nie dopuszczalną masę czujnika na końcu ramienia. Karty wskazują zależność tej siły od materiału, chropowatości, szczeliny i grubości podłoża; maksymalne wartości odnoszą do blachy o grubości powyżej 10 mm. Sama grubość nie gwarantuje jednak uzyskania pełnej siły.

Silne przyciąganie podstawy nie eliminuje ugięcia ramienia ani luzów w połączeniach. Wysunięty czujnik obciąża układ momentem, a przy mocowaniu na powierzchni pionowej istotna jest także odporność podstawy na zsuwanie. Dla pomiaru ważna jest powtarzalność położenia końcówki pod naciskiem pomiarowym, również wtedy, gdy podstawa pozostaje pozornie nieruchoma.

Ustawienie czujnika i przygotowanie do pomiaru

Najpierw oczyść powierzchnie styku i zamocuj podstawę do elementu stanowiącego odniesienie dla pomiaru. Ustaw ramię z możliwie małym wysięgiem, zablokuj połączenia, a następnie użyj precyzera, jeżeli model jest w niego wyposażony. Dla czujnika trzpieniowego kierunek ruchu trzpienia powinien odpowiadać mierzonemu przemieszczeniu. Czujniki dźwigniowe wymagają ustawienia zgodnego z instrukcją danego przyrządu.

Przed odczytem sprawdź powrót wskazania po kilkukrotnym odsunięciu i ponownym zetknięciu końcówki z tym samym punktem odniesienia. Zmiana wskazania wymaga sprawdzenia całego zamocowania. Podawana w kartach maksymalna temperatura pracy 80 °C nie oznacza zachowania dokładności pomiaru w takim otoczeniu. Nagrzewanie statywu, detalu lub czujnika może zmieniać wynik przez rozszerzalność cieplną.

Co sprawdzić przed wyborem statywu?

Określ wymaganą wysokość i wysięg, dostępną powierzchnię mocowania oraz sposób podejścia do punktu pomiarowego. Sprawdź średnicę trzpienia mocującego czujnika, ewentualne mocowanie za ucho lub prowadnicę oraz zgodność z uchwytem statywu. SM-350 ma gwint wewnętrzny M20, a pozostałe wymienione modele — M8. Gwint podany w parametrach podstawy nie określa średnicy zacisku czujnika. Przy doborze pomocne są model przyrządu, zdjęcie stanowiska i oczekiwana powtarzalność pomiaru.