FX-P to seria chwytaków magnetycznych do profesjonalnego podnoszenia i przenoszenia cieńszych blach, rur i prętów. Specjalna konfiguracja magnetyczna w połączeniu z pryzmatycznym biegunem FX-P zapewnia maksymalną wydajność nawet przy cienkiej grubości materiału. Chwytaki serii FX-P można z powodzeniem ustawić na okrągłej rurze i delikatnie docisnąć.
| Od | Cena Netto | Cena Brutto |
|---|---|---|
| 1 szt. | 2 472.50 zł | 3 041.18 zł |
| Od | Cena Netto | Cena Brutto |
|---|---|---|
| 1 szt. | 3 601.25 zł | 4 429.54 zł |
| Od | Cena Netto | Cena Brutto |
|---|---|---|
| 1 szt. | 5 213.75 zł | 6 412.91 zł |
Chwytaki magnetyczne serii FX-P służą do podnoszenia i transportu pojedynczych blach, rur, prętów oraz profili ze stali ferromagnetycznej. Układ magnetyczny i pryzmatyczna stopa robocza są przystosowane do pracy z elementami o małej grubości materiału. Przy doborze znaczenie mają nie tylko masa ładunku, lecz także grubość blachy lub ścianki, geometria powierzchni styku i sztywność detalu. Określenie „do cienkich blach” nie oznacza pełnego udźwigu nominalnego przy każdej grubości.
Sprawdź również — dobierz chwytak do rodzaju ładunku
Jeżeli transportujesz detale o innych wymiarach, kształcie lub temperaturze, porównaj rozwiązania przeznaczone do takich warunków:
Źródłem pola są neodymowe magnesy stałe. Przestawienie ręcznej dźwigni przełącza obwód magnetyczny między stanem chwytania a zwalniania detalu, bez zasilania elektrycznego. Pryzmatyczne ukształtowanie stopy ułatwia ustawienie chwytaka na powierzchni walcowej. Możliwość podniesienia konkretnego elementu zależy jednak od warunków kontaktu nabiegunników z materiałem oraz od parametrów podanych w dokumentacji modelu.
W serii dostępne są modele FX-P170, FX-P330 i FX-P650. Minimalna grubość dopuszczona do stosowania chwytaka jest mniejsza od grubości, przy której można uzyskać pełny udźwig nominalny. Poniższe wartości dotyczą elementów płaskich. Osiągnięcie udźwigu nominalnego wymaga także odpowiedniego gatunku stali, prawidłowego przylegania nabiegunników oraz spełnienia pozostałych warunków określonych przez producenta.
| Model | Udźwig nominalny | Minimalna grubość blachy | Grubość dla pełnego udźwigu nominalnego |
|---|---|---|---|
| FX-P170 | 170 kg | 2 mm | 8 mm |
| FX-P330 | 330 kg | 4 mm | 10 mm |
| FX-P650 | 650 kg | 4 mm | 20 mm |
Przykładowo dla FX-P170 tabela podaje 30 kg przy blasze o grubości 2 mm i szczelinie niemagnetycznej poniżej 0,1 mm. Przy grubości 8 mm, w tym samym przedziale szczeliny, wartość wynosi 170 kg. Dla blachy 4 mm i szczeliny poniżej 0,2 mm podano 100 kg dla FX-P330 oraz 160 kg dla FX-P650. Są to wartości tabelaryczne dla stali niskowęglowej. Przy doborze trzeba uwzględnić także wymiary i sztywność detalu, a w przypadku innego gatunku materiału zastosować korekty przewidziane w dokumentacji. Obciążenie zrywające nie jest dopuszczalnym obciążeniem roboczym.
Dla elementów okrągłych obowiązują osobne wartości udźwigu i zakresy średnic. W przypadku rury trzeba uwzględnić także grubość ścianki — sama średnica zewnętrzna nie określa ilości materiału przewodzącego strumień magnetyczny. Nie należy przenosić parametrów pełnego pręta na rurę o tej samej średnicy ani stosować tabeli dla blach jako wystarczającej podstawy doboru do powierzchni walcowej.
Przy profilach prostokątnych, kątownikach i ceownikach istotne są szerokość dostępnej powierzchni chwytu oraz grubość ścianki w miejscu przyłożenia. Nabiegunniki muszą mieć kontakt z materiałem zgodny z wymaganiami chwytaka. Zaokrąglone naroża, spoiny, otwory lub zbyt wąska półka profilu mogą ograniczać przyleganie, nawet gdy masa całego elementu mieści się w nominalnym zakresie urządzenia.
Farba, zgorzelina, korozja i nierówności mogą zwiększać szczelinę między stopą a ładunkiem, obniżając udźwig. Powierzchnie styku powinny być czyste, suche i wolne od oleju oraz luźnych zanieczyszczeń. Przy doborze trzeba łącznie uwzględniać wpływ szczeliny, grubości i właściwości magnetycznych stali. Chwytaki FX-P nie służą do podnoszenia aluminium, miedzi ani materiałów niemagnetycznych. Dopuszczalna temperatura pracy wskazana w kartach tej serii wynosi maksymalnie 80 °C i dotyczy zarówno otoczenia, jak i podnoszonego elementu.
Duży, cienki arkusz może uginać się pod własnym ciężarem i odchylać od powierzchni nabiegunników. Dlatego zgodność masy z tabelą udźwigu nie wystarcza: należy sprawdzić dopuszczalne wymiary ładunku i sposób rozmieszczenia punktów chwytu. Gdy pojedynczy chwytak nie zapewnia właściwego podparcia, trzeba dobrać odpowiedni układ trawersowy. Seria FX-P jest przeznaczona do chwytania pojedynczego elementu; pakietu luźnych blach nie wolno traktować jak jednej grubszej płyty.
Do doboru modelu warto przygotować masę, wymiary, gatunek stali, grubość blachy lub ścianki, opis powierzchni oraz temperaturę detalu. Dla rur potrzebna jest również średnica zewnętrzna. Przed rozpoczęciem transportu należy sprawdzić stan stopy i mechanizmu przełączającego oraz postępować według instrukcji danego chwytaka. Ładunek zwalnia się dopiero po stabilnym odłożeniu.
