Uchwyty magnetyczne neodymowe z gwintem wewnętrznym to magnesy neodymowe w obudowie, w których gwintowane gniazdo znajduje się w metalowym korpusie, bez wystającej tulei. Magnes z gwintem wewnętrznym łączy się ze śrubą, prętem gwintowanym, hakiem albo innym elementem z gwintem zewnętrznym. Taki uchwyt magnetyczny z gwintem ma zwykle niższą wysokość zabudowy niż wariant z tuleją i zostawia powierzchnię roboczą wolną.
Inne kategorie warte sprawdzenia
Ten wariant dobiera się wtedy, gdy gwint ma zostać w korpusie, a nie w wystającej tulei. Poniższe działy pomagają porównać go z tuleją, z trzpieniem, z tańszym uchwytem ferrytowym albo z samym magnesem bez obudowy.
Uchwyt z gwintem wewnętrznym
Magnesy neodymowe z gwintem wewnętrznym są uchwytami magnetycznymi, w których gwint znajduje się w metalowej części korpusu. Są przeznaczone do łączenia z elementami z gwintem zewnętrznym, na przykład śrubą, prętem gwintowanym albo specjalnie wykonanym elementem urządzenia.
Gwint nie jest wykonywany bezpośrednio w magnesie neodymowym. Część magnetyczna odpowiada za przyciąganie do stalowego elementu, natomiast metalowy korpus z gwintem tworzy mechaniczne połączenie z pozostałą konstrukcją.
Głębokość wkręcenia
Jednym z najważniejszych parametrów konstrukcyjnych jest rzeczywista długość zazębienia gwintu.
Element wkręcany powinien wykorzystywać odpowiednią liczbę zwojów, ale jego koniec nie może oprzeć się o dno otworu przed uzyskaniem prawidłowego połączenia. Dalsze dokręcanie po osiągnięciu końca dostępnego otworu może wywołać niepotrzebne naprężenia w uchwycie lub elemencie współpracującym.
Zbyt płytkie wkręcenie zmniejsza natomiast długość zazębienia gwintu uczestniczącą w przenoszeniu obciążenia. Dlatego długość gwintu w uchwycie należy traktować jako wymiar konstrukcyjny. Nie każda śruba oznaczona na przykład jako M4 lub M6 będzie właściwa niezależnie od swojej długości.
Kierunek przyłożenia obciążenia
Znaczenie ma również położenie punktu przyłożenia siły. Jeżeli do uchwytu zostanie wkręcony długi element, a obciążenie działa poprzecznie do jego osi, powstaje moment zginający.
Im dalej punkt przyłożenia siły znajduje się od korpusu uchwytu, tym większe obciążenie działające na gwint i jego otoczenie. W konstrukcjach, w których występują znaczne obciążenia poprzeczne, należy analizować nie tylko sam gwint, lecz także geometrię elementu wkręcanego i sposób podparcia całego zespołu.
Zastosowanie
Gwint wewnętrzny sprawdza się szczególnie wtedy, gdy element połączony z uchwytem ma być wymienny albo wykonywany indywidualnie dla konkretnego urządzenia. Pozwala to rozdzielić część magnetyczną od elementu mechanicznego i ułatwia późniejszy serwis lub zmianę konstrukcji bez ingerencji w sam uchwyt.
W zastosowaniach związanych z podnoszeniem ładunków lub bezpieczeństwem ludzi zwykłego uchwytu magnetycznego nie należy traktować jako automatycznie certyfikowanego urządzenia dźwigowego. Konieczna jest osobna ocena całego układu i odpowiednich zabezpieczeń.
