Podana wartość jest mierzona w warunkach optymalnych:
gładka blacha ze stali niskowęglowej (min. 10 mm grubości),
brak szczeliny (bezpośredni styk),
prostopadła siła odrywająca,
temperatura pokojowa.
Rzeczywisty udźwig zależy od następujących czynników (w kolejności od najważniejszego):
Szczelina – nawet minimalny dystans (np. 0,5 mm, farba, rdza) może zmniejszyć siłę przyciągania o połowę.
Kierunek działania siły – siła potrzebna do bocznego przesunięcia magnesu jest kilkukrotnie mniejsza niż do jego prostopadłego oderwania.
Grubość blachy – zbyt cienki materiał nie zamyka w pełni obwodu magnetycznego, powodując straty ("uciekanie" pola w powietrze).
Materiał zwory – im więcej węgla w stali (np. stal wysokowęglowa, żeliwo), tym mniejszy udźwig. Najlepsza jest stal niskowęglowa o wysokiej zawartości żelaza.
Jakość powierzchni – chropowatość i nierówności pogarszają przyleganie magnesu.
Temperatura pracy – ze względu na ujemny współczynnik temperaturowy, podgrzanie magnesu obniża jego siłę.
Uchwyty magnetyczne to proste obwody magnetyczne złóżone z magnesu i stalowej obudowy. W związku z tym, że w uchwytach magnetycznych wykorzystane są oba bieguny magnesu (jeden działa bezpośrednio, a drugi nasyca obudowę, przez co również działa na element przyciągany), charakteryzują się one stosunkowo dużym udźwigiem przy jednoczesnym znacznym ograniczeniu zasięgu działania.
W tym uchwycie magnetycznym zastosowano magnes ferrytowy. Maksymalna temperatura pracy dla uchwytów magnetycznych z magnesami ferrytowymi wynosi 110°[C].
Zasadniczo polecamy samodzielne sprawdzenie uchwytu magnetycznego w konkretnych warunkach pracy.