Magnesy Z uchem lub rączką

Magnesy z uchem lub rączką ułatwiają chwytanie, wyciąganie i ręczne przemieszczanie elementów ferromagnetycznych oraz zbieranie stalowych opiłków, śrub i gwoździ. Kategoria obejmuje uchwyty neodymowe i ferrytowe o różnych powierzchniach roboczych, sposobach obsługi i wykonaniach obudowy. Przy doborze znaczenie ma nie tylko siła przyciągania, lecz także dostęp do przedmiotu, kierunek obciążenia i możliwość wygodnego zwolnienia uchwytu po zakończeniu pracy.

Ucho, rączka i sposób odłączania magnesu

Ucho stanowi punkt połączenia z linką lub innym elementem przewidzianym dla danego zastosowania, natomiast rączka pozwala prowadzić uchwyt bez obejmowania jego korpusu. Przy częstym przenoszeniu detali ważny jest również mechanizm zwalniania. W tej kategorii występują konstrukcje z polem działającym stale oraz modele z możliwością przełączania działania magnetycznego, takie jak UMR 40.

Dźwignia ułatwiająca odrywanie nie musi być przełącznikiem pola. Przykładowo w uchwycie dla nurka 120 × 120 × 24 / N boczna rączka pomaga mechanicznie oddzielić powierzchnię roboczą od stalowego podłoża. Przy wyborze należy zatem sprawdzić, czy dany mechanizm przełącza układ magnetyczny, czy jedynie ułatwia pokonanie siły przyciągania. Detal trzeba oprzeć stabilnie przed zwolnieniem mocowania.

Dobór powierzchni roboczej do zadania

Chwytanie i ręczne przenoszenie detali

Do płaskich elementów stalowych dobiera się uchwyt, którego powierzchnia robocza może prawidłowo przylegać do detalu. Mała śruba, zakrzywiona ścianka rury lub wąska krawędź zapewniają inne warunki kontaktu niż szeroka płyta. Przykładowo karta uchwytu MP1-L wymaga, aby podnoszony element nie był mniejszy od zewnętrznej średnicy uchwytu, a pełny udźwig katalogowy wiąże z grubością detalu 4 mm. Warunków tego modelu nie należy przenosić na pozostałe konstrukcje.

Wychwytywanie opiłków i drobnych części

Uchwyty z rączką oraz wałki magnetyczne pozwalają zbierać drobne elementy ferromagnetyczne. Przy pracy w materiale sypkim istotne są geometria narzędzia, rozmieszczenie biegunów i odległość zanieczyszczeń od powierzchni czynnej. Wartość siły oderwania od stalowej płyty nie określa skuteczności wychwytywania opiłków. Do oczyszczania całego strumienia surowca potrzebny jest separator dobrany do procesu, natomiast narzędzie ręczne służy do miejscowego zbierania lub kontroli materiału.

Udźwig katalogowy a rzeczywiste warunki chwytania

Podawany w kartach udźwig maksymalny dotyczy określonych warunków pomiaru. Dla wielu uchwytów wodoszczelnych jest to prostopadłe odrywanie od gładkiej płyty ze stali niskowęglowej o grubości co najmniej 10 mm, przy bezpośrednim styku i w temperaturze pokojowej. Farba, rdza, osad, nierówności oraz zbyt cienki materiał zmniejszają siłę połączenia. Uchwyty nie służą do chwytania aluminium ani miedzi; przy stali nierdzewnej konieczne jest sprawdzenie właściwości magnetycznych konkretnego gatunku.

Siła oderwania prostopadle do podłoża nie określa odporności uchwytu na zsuwanie po pionowej ścianie. Znaczenie mają również tarcie i moment przechylający, powstający przy odsunięciu punktu przyłożenia siły od podłoża. Samo wyposażenie magnesu w ucho nie oznacza dopuszczenia go do pracy z suwnicą lub wciągnikiem — takie zastosowanie wymaga odpowiedniego chwytaka i dokumentacji określającej warunki podnoszenia.

Praca w wodzie i kąpielach technologicznych

W ofercie znajdują się wykonania przeznaczone do odzyskiwania stalowych części z wanien galwanicznych oraz uchwyty dla nurków. Przy takich zadaniach trzeba dobrać szczelność i odporność chemiczną całego zespołu do rodzaju cieczy, jej temperatury, czasu kontaktu i głębokości zanurzenia. Obudowa określana jako kwasoodporna nie oznacza odporności na każdą kąpiel procesową. Warunki zanurzenia należy potwierdzić dla konkretnego wykonania.

Nie każdy uchwyt z rączką ani wałek w stalowej osłonie jest przeznaczony do zanurzania. W przypadku wałków trzeba rozróżnić wersję standardową i wykonanie wodoszczelne zamawiane oddzielnie. Do zastosowań spożywczych należy uwzględnić także materiał rękojeści i sposób mycia; dla wybranych modeli przewidziano możliwość wykonania rączki ze stali kwasoodpornej.

Temperatura pracy i przygotowanie do użytkowania

Limit temperatury zależy od konkretnej konstrukcji. Dla UMR 40 podano maksymalnie 80 °C, dla wałka 25 × 150 / N52 z drewnianą rączką — 60 °C, a dla ferrytowego uchwytu 120 × 80 × 33/125/F — 250 °C. Są to parametry wskazanych modeli, a nie całej kategorii. Podwyższona temperatura może zmniejszać siłę przyciągania jeszcze przed osiągnięciem wartości granicznej; przekroczenie dopuszczalnych warunków może prowadzić do nieodwracalnej utraty właściwości magnetycznych lub uszkodzenia zespołu.

Przed użyciem należy oczyścić powierzchnię roboczą, sprawdzić stan obudowy, ucha lub rękojeści oraz działanie mechanizmu zwalniającego. Do doboru warto przygotować gatunek materiału, masę, wymiary i grubość detalu, kierunek obciążenia oraz opis środowiska pracy. Ostateczną przydatność uchwytu należy ocenić na rzeczywistym elemencie, zgodnie z instrukcją wybranego modelu.