Podana wartość jest mierzona w warunkach optymalnych:
gładka blacha ze stali niskowęglowej (min. 10 mm grubości),
brak szczeliny (bezpośredni styk),
prostopadła siła odrywająca,
temperatura pokojowa.
Rzeczywisty udźwig zależy od następujących czynników (w kolejności od najważniejszego):
Szczelina – nawet minimalny dystans (np. 0,5 mm, farba, rdza) może zmniejszyć siłę przyciągania o połowę.
Kierunek działania siły – siła potrzebna do bocznego przesunięcia magnesu jest kilkukrotnie mniejsza niż do jego prostopadłego oderwania.
Grubość blachy – zbyt cienki materiał nie zamyka w pełni obwodu magnetycznego, powodując straty ("uciekanie" pola w powietrze).
Materiał zwory – im więcej węgla w stali (np. stal wysokowęglowa, żeliwo), tym mniejszy udźwig. Najlepsza jest stal niskowęglowa o wysokiej zawartości żelaza.
Jakość powierzchni – chropowatość i nierówności pogarszają przyleganie magnesu.
Temperatura pracy – ze względu na ujemny współczynnik temperaturowy, podgrzanie magnesu obniża jego siłę.
Siła powodująca zsuwanie: powyżej 80 [kG].
Dopuszczalny udźwig w kierunku pionowym: około 230 [kG].
Uchwyt służy do zawieszania ładunków na stalowych pionowych ścianach np. burtach statków.
Dzięki wodoszczelnej, wykonana ze stali kwasoodpornej obudowie uchwyt jest odporny na działanie wody morskiej. Boczna dźwignia (rączka) długości 165 mm ułatwia odrywanie uchwytu od stalowego podłoża.
Źródłem stałego pola magnetycznego są wysokoenergetyczne magnesy neodymowe. Maksymalna temperatura pracy dla uchwytów magnetycznych z magnesami neodymowymi wynosi 80o[C].
Zasadniczo polecamy samodzielne sprawdzenie uchwytu magnetycznego w konkretnych warunkach pracy.
Ciężar uchwytu: ~3,1 [kg]