Sorry for the inconvenience.
Search again what you are looking for
Stoły i stoliki magnetyczne przeznaczone są do mocowania elementów ferromagnetycznych, takich jak żelazo, stal konstrukcyjna, stal stopowa czy żeliwo, podczas operacji ciecia, frezowania, szlifowania, wiercenia, toczenia, ręcznych prac warsztatowych, a także w elektrodrążarkach i wycinarkach elektroerozyjnych. Mogą być również stosowane do pomocniczego mocowania elementów, gdzie wymagany jest dostęp do całego detalu lub powierzchnia elementu jest wrażliwa na zarysowania, a mocowanie w szczękach mogłoby uszkodzić powierzchnie.Szeroki wybór stołów magnetycznych z pewnością pozwoli na dobranie odpowiedniego produktu do własnych potrzeb. W naszej ofercie znajdą Państwo stoły permanentne o różnych kształtach (okrągłe, prostokątne), stoły elektropermanentne, stoły elektromagnetyczne (potocznie zwane elektromagnesami) oraz niestandardowe stoły magnetyczne (obrotowy, do węglików czy imadła magnetyczne). Stoły elektropermanentne są niezwykle bezpieczne dla użytkowników, a zarazem energooszczedne. Dają możliwość odłączenia zasilania elektrycznego. Z kolei stoły elektromagnetycznego wymagają ciągłego zasilania. Posiadamy stoły magnetyczne o różnych rozmiarach, średnicach oraz układach pól magnetycznych (0,5 mm mosiądzu oraz 1,5 stali lub 1 mm mosiądzu oraz 3 mm stali), co pozwala dobrać rodzaj stołu do wielkości mocowanych elementów. Polecamy również uniwersalne, obrotowe stoły magnetyczne serii TR.
Stoły magnetyczne służą do ustalania i mocowania detali podczas obróbki, z zachowaniem dostępu do powierzchni niezasłoniętych przez elementy mocujące. Dobór obejmuje zarówno sam stół, jak i sposób podparcia przedmiotu oraz przenoszenia sił skrawania. Oferta obejmuje stoły o różnych konstrukcjach oraz imadła magnetyczne, bloki indukcyjne i pryzmy.
Wybierz rozwiązanie do swojego stanowiska
Wybrane podkategorie ułatwiają porównanie powierzchni roboczych, sposobów sterowania i wyposażenia pomocniczego.
- Stoły magnetyczne prostokątne — płyty mocujące o różnych wymiarach i podziałkach biegunowych, dobierane do wielkości detalu.
- Stoły magnetyczne szachownicowe — rozwiązania z biegunami rozmieszczonymi naprzemiennie w dwóch kierunkach powierzchni roboczej.
- Stoły magnetyczne elektropermanentne — układy przełączane impulsem elektrycznym, utrzymujące detal bez ciągłego zasilania.
- Stoły elektromagnetyczne — urządzenia wymagające zasilania podczas mocowania oraz odpowiednio dobranego układu sterowania.
- Bloki indukcyjne i pryzmy magnetyczne — wyposażenie do przenoszenia strumienia magnetycznego ponad płytę stołu lub ustalania elementów walcowych, zależnie od konstrukcji.
Jak dobrać stół magnetyczny do obrabianego detalu?
Materiał i powierzchnia przylegania
Podstawą doboru są właściwości magnetyczne materiału. Stal niskowęglowa, stal hartowana i żeliwo mogą uzyskiwać różne siły mocowania na tym samym stole. Aluminium, miedź i mosiądz nie nadają się do bezpośredniego mocowania magnetycznego; w przypadku stali nierdzewnej trzeba ustalić jej gatunek i rzeczywistą reakcję na pole. Osobną grupę stanowią stoły magnetyczne do węglików spiekanych, przeznaczone do materiałów słabo przyciąganych przez magnes. Ich przydatność należy potwierdzić dla konkretnego detalu.
Liczy się rzeczywista powierzchnia styku z płytą, a nie sam obrys przedmiotu. Rowki, otwory i podcięcia ograniczają obszar uczestniczący w mocowaniu. Zadziory, zgorzelina, powłoki oraz nierówności zwiększają szczelinę między detalem a nabiegunnikami, przez co osłabiają przyciąganie. Powierzchnię bazową trzeba więc ocenić jeszcze przed wyborem wymiarów stołu.
Podziałka biegunowa i grubość materiału
Detal powinien obejmować bieguny przeciwnej polaryzacji, aby zamykał obwód magnetyczny. Drobna podziałka ułatwia mocowanie niewielkich i cienkich przedmiotów, natomiast większe bieguny wymagają odpowiedniej powierzchni pokrycia oraz grubości materiału. Sam kontakt z dwoma biegunami nie gwarantuje pełnej siły mocowania. Minimalne wymiary detalu i warunki osiągania parametrów nominalnych należy sprawdzać dla wybranego modelu.
Sposób przełączania pola a organizacja pracy
Stoły z magnesami stałymi, przełączane mechanicznie, nie wymagają instalacji elektrycznej, ale trzeba zapewnić dostęp do dźwigni lub gniazda klucza. Sterowanie elektryczne ułatwia powiązanie cyklu mocowania z pracą obrabiarki. Przy stole elektromagnetycznym należy uwzględnić reakcję maszyny na zanik zasilania. W układzie elektropermanentnym utrzymanie stanu zamocowania po zakończeniu impulsu wynika z działania magnesów stałych.
Nie wszystkie konstrukcje mają funkcję wyłączania pola. Przykładem jest stół TSW do węglików spiekanych, którego pole pozostaje aktywne. Sposób zakładania i zdejmowania przedmiotu oraz dopuszczalny materiał trzeba w takim przypadku dobrać do przeznaczenia urządzenia.
Geometria stołu, ustawienie kątowe i dostęp narzędzia
Kształt płyty, układ biegunów i sposób wzbudzania pola opisują różne cechy konstrukcji. W ofercie seria TS ma płytę z naprzemiennych lameli stalowych i mosiężnych, TSS — szachownicowy układ biegunów przełączany mechanicznie, a TSSE — układ szachownicowy w wykonaniu elektropermanentnym.
Stoły magnetyczne okrągłe dobiera się z uwzględnieniem geometrii przedmiotu i przestrzeni roboczej maszyny; sam okrągły kształt nie oznacza dopuszczenia do pracy obrotowej z dowolną prędkością.
Stoły magnetyczne sinusowe umożliwiają precyzyjne ustawienie powierzchni mocującej pod kątem. Oferowane imadła magnetyczne serii TMJ są jednostronnymi stołami z magnesami neodymowymi, przełączanymi kluczem. Ich niewielkie gabaryty ułatwiają dostęp narzędzia do kilku stron detalu. Przy wykorzystaniu bloków indukcyjnych należy zachować zgodność ich układu przewodzącego strumień z biegunami stołu; blok pasywny sam nie wytwarza pola magnetycznego.
Siła przyciągania a obciążenia podczas obróbki
Siła oderwania prostopadłego do płyty nie jest równa odporności detalu na przesunięcie po stole. Podczas frezowania i wiercenia występują również siły boczne, momenty oraz obciążenia zmienne. Znaczenie mają wysokość przedmiotu, położenie narzędzia i sztywność podparcia. Odpowiednio rozmieszczone opory mechaniczne pomagają przenosić obciążenia styczne, lecz nie zastępują wystarczającego przyciągania do powierzchni roboczej.
Stół dobrany do szlifowania nie musi nadawać się do intensywnego frezowania. Zakres operacji i parametry obróbki należy odnosić do konkretnej konstrukcji oraz warunków zamocowania. Przy cienkich detalach trzeba dodatkowo uwzględnić możliwość sprężystego odkształcenia podczas przyciągania i zmianę kształtu po zwolnieniu mocowania.
Warunki pracy i zwalnianie detalu
Przed uruchomieniem należy sprawdzić sposób zamocowania stołu do obrabiarki, dopuszczalną temperaturę oraz zgodność z używanym chłodziwem. Odporność na zachlapanie chłodziwem nie jest równoznaczna z dopuszczeniem do zanurzenia całego urządzenia; taka możliwość musi wynikać z dokumentacji konkretnego modelu. Po wyłączeniu mocowania w detalu może pozostać magnetyzm szczątkowy. Jeżeli zakłóca on dalszą obróbkę, czyszczenie lub montaż, w procesie należy przewidzieć rozmagnesowanie.