Magnesy neodymowe płytkowe to magnesy trwałe wykonane z materiału magnetycznego NdFeB, mające kształt prostokąta, kwadratu, prostopadłościanu lub sześcianu. Ich charakterystyczną cechą są płaskie powierzchnie robocze oraz wymiary określane za pomocą długości, szerokości i wysokości.
Dzięki dużej różnorodności proporcji mogą być stosowane zarówno jako bardzo cienkie płytki, jak i masywne bloki przeznaczone do konstrukcji technicznych.
Płytkowe magnesy neodymowe pozwalają efektywnie wykorzystać przestrzeń w prostokątnych gniazdach, obudowach, profilach, listwach i płaskich elementach. Są wykorzystywane w meblarstwie, opakowaniach, reklamie, elektronice, automatyce, modelarstwie oraz układach mocujących i pozycjonujących. Ich regularny kształt ułatwia projektowanie konstrukcji, w których magnes powinien przylegać dużą powierzchnią do elementu stalowego albo drugiego magnesu.
Najczęściej magnesy neodymowe płytkowe są namagnesowane przez wysokość, czyli przez najmniejszy wymiar. Biegun północny i południowy znajdują się wtedy na dwóch największych, równoległych powierzchniach. Dostępne są jednak również modele namagnesowane przez długość lub szerokość, przeznaczone do specjalistycznych zastosowań.
Siła magnesu płytkowego zależy nie tylko od jego wymiarów zewnętrznych. Znaczenie mają również proporcje, gatunek materiału magnetycznego, kierunek namagnesowania, grubość współpracującego elementu stalowego oraz odległość pomiędzy powierzchniami roboczymi. Nawet cienka warstwa farby, tworzywa lub kleju może wyraźnie obniżyć przyciąganie, szczególnie w przypadku bardzo płaskich magnesów.
Czym wyróżniają się magnesy neodymowe płytkowe?
Magnesy płytkowe wyróżniają się prostokątną albo kwadratową podstawą oraz płaskimi powierzchniami, które mogą pełnić funkcję biegunów magnetycznych. W zależności od proporcji ten sam podstawowy kształt może być określany jako płytka, blok, prostopadłościan, kostka lub sześcian.
Geometria płytkowa umożliwia uzyskanie stosunkowo dużej powierzchni styku przy niewielkiej wysokości. Jest to korzystne w zamknięciach, uchwytach i płaskich konstrukcjach, w których magnes ma przylegać do blachy lub drugiego elementu na możliwie dużym obszarze.
W przeciwieństwie do magnesów walcowych płytki nie obracają się swobodnie w prostokątnym gnieździe. Ułatwia to zachowanie ich orientacji i może poprawiać stabilność połączenia. Jednocześnie wykonanie dopasowanego gniazda prostokątnego jest zwykle bardziej pracochłonne niż wywiercenie okrągłego otworu pod magnes walcowy.
Płaskie magnesy neodymowe mogą mieć bardzo różne proporcje. Cienka płytka o dużej powierzchni będzie zachowywała się inaczej niż wysoki blok o tej samej długości i szerokości. Z tego względu przy wyborze trzeba analizować wszystkie trzy wymiary, a nie tylko powierzchnię największej ściany.
Długość, szerokość i wysokość magnesu neodymowego płytkowego
Wymiary magnesu płytkowego podaje się najczęściej w kolejności: długość × szerokość × wysokość. Przykładowo zapis 20 × 10 × 3 mm oznacza magnes o długości 20 mm, szerokości 10 mm i wysokości 3 mm.
Długość i szerokość określają powierzchnię największej ściany magnesu. Jeżeli element jest namagnesowany przez wysokość, powierzchnie te stanowią bieguny magnetyczne i odpowiadają za główny obszar współpracy z blachą albo drugim magnesem.
Zwiększenie długości lub szerokości powiększa powierzchnię bieguna. Może to zwiększyć siłę przyciągania przy bezpośrednim kontakcie z odpowiednio dużą i grubą powierzchnią stalową. Efekt nie jest jednak nieograniczony, ponieważ zbyt cienka blacha może ulec nasyceniu i nie przejąć całego strumienia magnetycznego.
Wysokość, często nazywana również grubością płytki, ma istotny wpływ na właściwości magnesu namagnesowanego przez ten wymiar. Zwiększenie wysokości oznacza większą objętość materiału magnetycznego oraz zmianę proporcji obwodu magnetycznego.
Magnes o dużej powierzchni i bardzo małej wysokości może osiągać wysoką siłę przy bezpośrednim styku, ale jego oddziaływanie szybko zmniejsza się po pojawieniu się szczeliny. Grubszy magnes może lepiej zachowywać siłę przy niewielkiej odległości od elementu ferromagnetycznego.
Przy projektowaniu gniazda należy uwzględnić tolerancje wymiarowe magnesu, grubość powłoki ochronnej i miejsce potrzebne na warstwę kleju. Zbyt ciasne osadzenie może spowodować uszkodzenie powłoki albo pęknięcie kruchego materiału magnetycznego.
Najczęściej stosowane kierunki magnesowania płytkowych magnesów neodymowych
Najpopularniejszym rozwiązaniem jest namagnesowanie przez wysokość magnesu płytkowego. W takim układzie bieguny znajdują się na dwóch największych powierzchniach. Rozwiązanie to jest korzystne w zamknięciach, mocowaniach i konstrukcjach, w których płytka ma przylegać szeroką stroną do blachy lub drugiego magnesu.
Magnes może być również namagnesowany przez szerokość. Bieguny znajdują się wtedy na dwóch dłuższych powierzchniach bocznych. Taki wariant stosuje się w układach wymagających działania pola w kierunku poprzecznym do największej powierzchni.
Namagnesowanie przez długość powoduje rozmieszczenie biegunów na dwóch najmniejszych powierzchniach czołowych. Jest to rozwiązanie wykorzystywane w niektórych czujnikach, prowadnicach, sprzęgłach i specjalnie projektowanych obwodach magnetycznych.
Kierunek namagnesowania powinien być zawsze zgodny z planowanym sposobem pracy. Magnes o odpowiednich wymiarach, ale niewłaściwym kierunku namagnesowania, może nie wytwarzać pola w obszarze wymaganym przez konstrukcję.
Przed zakupem warto sprawdzić, przez który wymiar przebiega namagnesowanie. W przypadku standardowych produktów zwykle jest to najmniejszy wymiar, ale nie należy traktować tej zasady jako bezwzględnej.
W projektach wykorzystujących kilka płytek trzeba także ustalić wzajemne położenie biegunów. Odpowiednia orientacja pozwala uzyskać przyciąganie, odpychanie albo zamierzony rozkład pola w większym układzie.
Rodzaje magnesów neodymowych płytkowych
Do grupy magnesów płytkowych zalicza się elementy o prostokątnej albo kwadratowej podstawie. W zależności od proporcji mogą być określane jako płytki, bloki, prostopadłościany, kostki lub sześciany.
Podział ten ma przede wszystkim charakter geometryczny i użytkowy. Wszystkie wymienione warianty mogą być wykonane z tego samego gatunku materiału magnetycznego, ale różnice proporcji wpływają na sposób montażu, rozkład pola i zachowanie przy określonej szczelinie.
Wybór kształtu powinien wynikać z dostępnej przestrzeni oraz sposobu obciążenia. Długi prostokątny magnes może dobrze stabilizować listwę, kwadratowa płytka sprawdzi się w symetrycznym mocowaniu, a sześcian może być stosowany w układach wymagających większej objętości materiału przy podobnych wymiarach wszystkich ścian.
Magnesy neodymowe prostokątne, prostopadłościenne
Magnesy prostokątne mają długość różną od szerokości i wysokości. Mogą przyjmować formę cienkiej płytki, wydłużonej listwy albo masywnego bloku. Duża różnorodność proporcji sprawia, że należą do najbardziej uniwersalnych magnesów neodymowych.
Wydłużone magnesy płytkowe są często stosowane w listwach, prowadnicach, zamknięciach, uchwytach oraz elementach, które wymagają rozłożenia siły na większej długości. Mogą również służyć do stabilizowania panelu i ograniczania jego obracania.
Jeżeli magnes jest namagnesowany przez wysokość, jego największa powierzchnia pełni funkcję bieguna. Przy współpracy z płaską stalą można wtedy wykorzystać znaczną powierzchnię roboczą.
Prostokątny kształt jest również korzystny w układach, w których magnes musi zostać jednoznacznie ustawiony. Dopasowane gniazdo uniemożliwia jego obracanie wokół osi, co może być ważne przy określonej orientacji biegunów.
Przy bardzo długich i cienkich magnesach trzeba zachować szczególną ostrożność. Spiekany materiał NdFeB jest kruchy i może pęknąć pod wpływem zginania, punktowego nacisku albo uderzenia o drugi magnes.
Prostopadłościenne magnesy o większej wysokości są wykorzystywane w maszynach, urządzeniach, separatorach, uchwytach i obwodach magnetycznych. Ich montaż często wymaga odpowiedniej obudowy, która chroni materiał magnetyczny przed naprężeniami mechanicznymi.
Magnesy neodymowe kwadratowe, sześciany, kostki
Magnesy kwadratowe mają jednakową długość i szerokość, ale ich wysokość może być mniejsza lub większa. Jeżeli wszystkie trzy wymiary są równe, magnes ma kształt sześcianu i bywa nazywany kostką neodymową.
Kwadratowa podstawa zapewnia symetryczną powierzchnię roboczą. Taki magnes może być łatwo rozmieszczany w regularnych siatkach, modułach i powtarzalnych układach magnetycznych.
Cienkie magnesy kwadratowe są wykorzystywane między innymi w zamknięciach, opakowaniach, ekspozytorach, modelach i niewielkich panelach. Mogą być montowane w prostokątnych gniazdach lub przyklejane do płaskiego podłoża.
Sześciany i kostki mają zbliżone wymiary we wszystkich kierunkach. Ich właściwości zależą jednak od kierunku namagnesowania. Nawet przy jednakowych wymiarach bieguny znajdują się tylko na dwóch przeciwległych powierzchniach.
Kostki neodymowe mogą być stosowane w doświadczeniach, czujnikach, układach pozycjonujących i konstrukcjach modułowych. Należy jednak pamiętać, że zbliżony wygląd wszystkich ścian utrudnia rozpoznanie kierunku namagnesowania bez oznaczenia lub pomiaru.
Przed montażem warto zaznaczyć wybrane bieguny. Jest to szczególnie istotne w układach z wieloma magnesami, w których jedna błędnie ustawiona kostka może zaburzyć działanie całej konstrukcji.
Cienkie magnesy neodymowe płytkowe
Cienkie płytki neodymowe mają niewielką wysokość w stosunku do długości i szerokości. Pozwalają uzyskać dużą powierzchnię roboczą przy minimalnej grubości całego połączenia.
Są stosowane w miejscach o ograniczonej przestrzeni, takich jak płaskie obudowy, opakowania, ramki, wyświetlacze, modele, elementy reklamowe i cienkie panele. Mogą być ukryte pod okleiną, fornirem, tworzywem lub inną warstwą dekoracyjną.
Zaletą cienkiej płytki jest możliwość uzyskania stosunkowo wysokiej siły przy bezpośrednim styku z płaską stalą. Należy jednak pamiętać, że jej siła bardzo szybko zmniejsza się wraz ze wzrostem odległości.
Jeżeli magnes zostanie ukryty pod warstwą materiału, nawet niewielka szczelina może znacząco ograniczyć skuteczność połączenia. W takiej sytuacji konieczne może być zwiększenie wysokości magnesu albo zastosowanie dwóch magnesów naprzeciwko siebie.
Bardzo cienkie płytki są podatne na pękanie. Nie należy ich wyginać, wciskać do ciasnych gniazd ani odrywać od stali przez podważanie jednego narożnika ostrym narzędziem.
Podczas rozdzielania kilku cienkich magnesów najlepiej przesuwać jeden względem drugiego. Próba prostopadłego odrywania może wymagać dużej siły i doprowadzić do gwałtownego zderzenia albo pęknięcia elementu.
Pole magnetyczne magnesu płytkowego
Pole magnetyczne płytki zależy od wymiarów, proporcji, gatunku materiału oraz kierunku namagnesowania. W standardowym magnesie namagnesowanym przez wysokość strumień wychodzi z jednej dużej powierzchni, przechodzi przez otoczenie i wraca do przeciwnej powierzchni.
Największe wartości indukcji w pobliżu powierzchni występują zwykle w rejonie biegunów i krawędzi. Rozkład nie jest idealnie równomierny na całej powierzchni magnesu, szczególnie w pobliżu narożników.
Kształt prostokątny powoduje inny przebieg pola niż w przypadku walca lub pierścienia. Może być korzystny tam, gdzie potrzebny jest wydłużony albo szeroki obszar oddziaływania.
W konstrukcjach technicznych pole może być modyfikowane za pomocą stalowych nabiegunników, jarzm i obudów. Elementy te kierują strumień i pozwalają lepiej wykorzystać magnes w określonym obszarze roboczym.
Rozkład pola na dużej powierzchni neodymowego magnesu płytkowego
Magnes płytkowy namagnesowany przez wysokość oddziałuje całą powierzchnią największych ścian. Nie oznacza to jednak, że indukcja jest jednakowa w każdym punkcie.
W pobliżu środka powierzchni kierunek pola jest zwykle bardziej prostopadły do bieguna. Przy krawędziach linie pola zakrzywiają się i przechodzą do przeciwnej strony magnesu.
Duża powierzchnia bieguna może być korzystna podczas przyciągania płaskiej blachy. Jeżeli stal przylega równomiernie, możliwe jest zamknięcie znacznej części strumienia przez element ferromagnetyczny.
Siła będzie jednak ograniczona, jeżeli blacha ma zbyt małą powierzchnię, jest cienka albo styka się z magnesem tylko częściowo. Niewielka płytka stalowa nie wykorzysta całego obszaru roboczego dużego magnesu.
Na zakrzywionych i nierównych powierzchniach rzeczywisty kontakt może występować tylko w kilku punktach. Pozostała część magnesu jest wtedy oddzielona szczeliną, co wyraźnie ogranicza przyciąganie.
W układach z kilkoma płytkami można uzyskać szerszy obszar pola lub określony rozkład biegunów. Wymaga to jednak prawidłowego rozmieszczenia oraz zachowania odpowiednich odległości pomiędzy magnesami.
Wpływ grubości neodymowego magnesu płytkowego na siłę przyciągania
Grubość płytki ma szczególne znaczenie, gdy magnes jest namagnesowany przez ten wymiar. Zwiększenie wysokości oznacza większą objętość materiału magnetycznego oraz zmianę proporcji magnesu.
Przy tej samej długości i szerokości grubszy magnes może wytwarzać większy strumień i lepiej zachowywać siłę przy występowaniu szczeliny. Wzrost przyciągania nie jest jednak liniowy i może być ograniczony przez parametry współpracującej stali.
Jeżeli blacha jest zbyt cienka, zwiększenie grubości magnesu nie zostanie w pełni wykorzystane. Materiał ferromagnetyczny może osiągnąć stan nasycenia, przez co dalszy wzrost strumienia nie przełoży się proporcjonalnie na siłę.
Cienka płytka może być wystarczająca w zamknięciu pracującym przy bezpośrednim styku. Jeżeli pomiędzy magnesem a stalą znajduje się fornir, tworzywo, farba lub szczelina konstrukcyjna, korzystniejszy może być magnes o większej wysokości.
Grubsze magnesy są zwykle bardziej odporne na przypadkowe złamanie niż bardzo cienkie płytki, ale nadal pozostają kruche. Nie należy traktować ich jako elementów konstrukcyjnych przenoszących obciążenia zginające.
Dobór wysokości powinien uwzględniać także komfort rozłączania. Zbyt gruby i silny magnes może utrudniać otwieranie małej pokrywy, a podczas odrywania generować duże naprężenia w kleju lub podłożu.
Zastosowanie magnesów neodymowych płytkowych
Magnesy neodymowe płytkowe są wykorzystywane w wielu branżach ze względu na regularny kształt, płaską powierzchnię i możliwość dopasowania do prostokątnych przestrzeni. Mogą pełnić funkcję mocującą, pozycjonującą, zamykającą, sprzęgającą lub współpracować z czujnikiem.
W zależności od wymiarów stosuje się je zarówno w niewielkich opakowaniach i modelach, jak i w maszynach, urządzeniach i przemysłowych obwodach magnetycznych.
Wybór powinien uwzględniać rzeczywiste warunki pracy. Udźwig zmierzony przy prostopadłym odrywaniu od grubej płyty stalowej nie odpowiada bezpośrednio nośności na powierzchni pionowej ani sile osiąganej przez warstwę tworzywa.
Meble, opakowania i ekspozytory
W meblarstwie płytkowe magnesy neodymowe mogą służyć do zamykania drzwiczek, klap, paneli, osłon i niewielkich frontów. Ich płaski kształt ułatwia ukrycie w wyfrezowanym gnieździe.
Magnes może współpracować z drugim magnesem albo blaszką stalową. Układ magnes–stal jest łatwiejszy do montażu, ponieważ nie wymaga kontroli biegunowości po stronie blaszki.
W opakowaniach cienkie płytki są stosowane w pudełkach prezentowych, teczkach, etui i zamknięciach kartonowych. Mogą znajdować się pod warstwą papieru lub okleiny, tworząc niewidoczne połączenie.
Każda warstwa materiału zmniejsza jednak siłę przyciągania. Przy projektowaniu opakowania należy uwzględnić łączną grubość kartonu, okleiny, kleju i ewentualnej szczeliny.
W ekspozytorach i materiałach reklamowych płytki umożliwiają montowanie wymiennych tabliczek, próbek, paneli i elementów dekoracyjnych. Kilka magnesów rozmieszczonych na większej powierzchni może ograniczyć obracanie i poprawić stabilność ekspozycji.
Zbyt silne magnesy mogą uszkodzić delikatny karton albo wyrwać się z gniazda podczas otwierania. Siła powinna być dobrana do wytrzymałości całego produktu, a nie tylko do masy mocowanego elementu.
Elementy mocujące i pozycjonujące
Płytkowe magnesy neodymowe mogą utrzymywać osłony, uchwyty, prowadnice, narzędzia, przewody i części montażowe. Ich duża powierzchnia robocza jest przydatna przy współpracy z płaskimi elementami stalowymi.
W układach pozycjonujących magnes może przyciągać stalowy ogranicznik albo drugi magnes, zapewniając powtarzalne ustawienie części. Sam magnes nie zawsze powinien jednak odpowiadać za dokładne prowadzenie mechaniczne.
Jeżeli wymagana jest wysoka dokładność, warto zastosować kołki, gniazda, krawędzie oporowe lub prowadnice. Magnes może wtedy dociskać element do ustalonego położenia, natomiast geometria konstrukcji wyznacza jego pozycję.
Przy obciążeniu równoległym do powierzchni magnesu może występować przesuwanie. Nośność zależy wtedy od tarcia, a nie tylko od siły prostopadłego odrywania.
W konstrukcjach pionowych korzystne jest zastosowanie dolnego podparcia albo mechanicznego ogranicznika. Pozwala to wykorzystać magnes głównie do docisku, a ciężar elementu przenieść na stabilną część konstrukcji.
Kilka płytek może tworzyć równomiernie rozmieszczone punkty mocowania. Takie rozwiązanie jest często stabilniejsze niż jeden silny magnes umieszczony w środku dużego elementu.
Urządzenia elektroniczne i konstrukcje techniczne
W urządzeniach elektronicznych magnesy płytkowe mogą współpracować z kontaktronami, czujnikami Halla, enkoderami i innymi elementami wykrywającymi pole magnetyczne. W takich zastosowaniach ważny jest rozkład pola w miejscu położenia czujnika.
Płytki stosuje się także w głośnikach, siłownikach, silnikach, generatorach, sprzęgłach magnetycznych i specjalistycznych obwodach magnetycznych. W wielu przypadkach stanowią część większego zespołu z elementami stalowymi.
W konstrukcjach technicznych należy chronić magnes przed uderzeniami, drganiami i naprężeniami. Materiał NdFeB nie powinien być bezpośrednio obciążany jak stalowy element konstrukcyjny.
Znaczenie ma również temperatura pracy. Standardowy gatunek materiału magnetycznego może częściowo i nieodwracalnie utracić właściwości po przekroczeniu dopuszczalnej temperatury. Do pracy w podwyższonej temperaturze należy dobierać odpowiednie gatunki.
W pobliżu elektroniki trzeba sprawdzić wpływ pola na pozostałe komponenty. Magnes może zakłócać działanie kompasów elektronicznych, czujników magnetycznych, niektórych przetworników oraz urządzeń wrażliwych na silne pole.
W prototypach i urządzeniach przemysłowych wskazane jest przeprowadzenie prób lub obliczeń całego układu. Sama znajomość wymiarów i gatunku materiału nie zawsze wystarcza do przewidzenia rzeczywistej siły i przebiegu strumienia.
Montaż neodymowych magnesów płytkowych
Magnesy neodymowe płytkowe najczęściej montuje się przez klejenie, osadzanie w dopasowanym gnieździe albo umieszczanie w specjalnej obudowie. Sposób montażu powinien chronić kruchy materiał przed uderzeniami i naprężeniami.
Płytki bez otworów montażowych nie powinny być wiercone ani obrabiane samodzielnie. Wiercenie i szlifowanie może prowadzić do pęknięcia, przegrzania oraz uszkodzenia powłoki ochronnej.
Przed montażem należy sprawdzić kierunek namagnesowania i biegunowość. Jest to szczególnie ważne w przypadku dwóch magnesów przyklejanych naprzeciwko siebie.
Osadzanie w przygotowanym gnieździe
Gniazdo prostokątne pozwala ustabilizować magnes i chronić jego krawędzie. Powinno być nieznacznie większe od wymiarów płytki, aby uwzględnić tolerancje oraz pozostawić miejsce na warstwę kleju.
Zbyt ciasne gniazdo może powodować nacisk na boki magnesu. Jest to szczególnie niebezpieczne w drewnie i tworzywach, które mogą zmieniać wymiary pod wpływem temperatury, wilgotności albo naprężeń montażowych.
Dno gniazda musi być płaskie i wolne od twardych zanieczyszczeń. Opiłek, nierówność lub zaschnięty fragment kleju może spowodować punktowe podparcie i pęknięcie płytki podczas dociskania.
Magnes powinien spoczywać równomiernie na całej powierzchni. Jeżeli ma być umieszczony nieco poniżej poziomu podłoża, trzeba uwzględnić powstającą szczelinę i jej wpływ na siłę przyciągania.
W zastosowaniach narażonych na uderzenia korzystne może być zastosowanie mechanicznego ogranicznika lub osłony. Klej nie powinien być jedynym elementem chroniącym magnes przed bocznym przesunięciem.
Podczas osadzania nie należy wciskać magnesu metalowym narzędziem ani uderzać w niego młotkiem. Bezpieczniej użyć płaskiego elementu z tworzywa lub drewna i zastosować równomierny, kontrolowany docisk.
Klejenie magnesów prostokątnych
Przed klejeniem powierzchnię magnesu oraz podłoża należy oczyścić i odtłuścić. Powłoka ochronna nie powinna być agresywnie szlifowana, ponieważ jej uszkodzenie zwiększa ryzyko korozji materiału magnetycznego.
Do montażu można stosować odpowiednio dobrane kleje konstrukcyjne, na przykład epoksydowe lub inne systemy przeznaczone do łączenia metalu z konkretnym podłożem. Wybór zależy od materiału konstrukcji, temperatury, wilgotności i przewidywanych obciążeń.
Klej należy nakładać cienką, równomierną warstwą. Nadmiar może wypłynąć na powierzchnię roboczą albo spowodować nierówne podparcie płytki.
Jeżeli magnes jest bardzo cienki, punktowy docisk może doprowadzić do jego pęknięcia. Podczas utwardzania należy stosować równomierne podparcie i unikać silnego ściskania jednego fragmentu.
Pole magnetyczne może przesunąć magnes przed związaniem kleju. Dlatego wszystkie stalowe narzędzia i inne magnesy powinny znajdować się w bezpiecznej odległości.
Przy klejeniu dwóch płytek naprzeciwko siebie trzeba wcześniej sprawdzić biegunowość. Najbezpieczniej oznaczyć właściwe strony, rozdzielić magnesy i dopiero wtedy wkleić je w przygotowane gniazda.
Po montażu należy pozostawić klej do pełnego utwardzenia przed połączeniem magnesu z drugim silnym elementem. Zbyt wczesne obciążenie może wyrwać płytkę z gniazda albo przesunąć ją przed zakończeniem wiązania.
Zabezpieczenie przed przesuwaniem i uderzeniem
Połączenie klejowe powinno być zaprojektowane tak, aby magnes nie był narażony na bezpośrednie uderzenia. Gwałtowne zderzenie ze stalą albo drugim magnesem może spowodować wyszczerbienie lub pęknięcie.
Krawędzie płytki warto umieścić wewnątrz gniazda lub obudowy. Ogranicza to ryzyko zaczepienia, podważenia i bocznego przesunięcia.
Jeżeli na magnes działa siła równoległa do jego powierzchni, warto zastosować mechaniczny ogranicznik. Pozwala on przejąć obciążenie ścinające i zmniejsza naprężenia działające na klej.
W zamknięciach można wykorzystać odbojniki, elastyczne przekładki albo elementy konstrukcyjne ograniczające prędkość zbliżania. Nie powinny one jednak tworzyć nadmiernej szczeliny, która osłabi przyciąganie.
Kilka magnesów przechowywanych razem należy rozdzielać przekładkami. Przy cienkich płytkach bezpieczniejszą metodą jest zsuwanie jednego elementu na bok niż prostopadłe odrywanie.
Magnesów nie należy dopuszczać do swobodnego zderzania. Nawet niewielka płytka może przyspieszyć na krótkim odcinku i uderzyć z energią wystarczającą do uszkodzenia kruchego materiału.
Prawidłowo dobrane i zamontowane magnesy neodymowe płytkowe umożliwiają tworzenie kompaktowych, estetycznych i skutecznych połączeń magnetycznych. Szeroki wybór długości, szerokości, wysokości i kierunków namagnesowania pozwala dopasować je zarówno do prostych zamknięć, jak i do bardziej wymagających konstrukcji technicznych.
