Dlaczego Alnico stało się standardem w klasycznych przystawkach gitarowych?

Wśród gitarzystów wciąż pokutuje przekonanie, że dobra przystawka gitarowa musi mieć magnes Alnico i że żaden inny materiał się do tego nie nadaje. To mit. Magnesy ceramiczne (ferrytowe), a czasem i neodymowe, od dekad z powodzeniem trafiają do przetworników gitarowych. Alnico pozostaje jednak dominującym materiałem w klasycznych konstrukcjach – i ma ku temu kilka bardzo konkretnych powodów.

 

 

Efekt strunowy na przetworniku single coil (takim jak w gitarze elektrycznej Stratocaster). Cewka jest podłączona do multimetru, który wskazuje zmiany napięcia, gdy struna jest poddawana drganiom. Sygnał ten jest zazwyczaj przesyłany do wzmacniacza.
"Efekt strunowy na przetworniku single coil (takim jak w gitarze elektrycznej Stratocaster). Cewka jest podłączona do multimetru, który wskazuje zmiany napięcia, gdy struna jest poddawana drganiom. Sygnał ten jest zazwyczaj przesyłany do wzmacniacza." Informacje o licencji: I, Dake, CC BY-SA 3.0 , via Wikimedia Commons

 

Czym jest Alnico?

Nazwa to akronim od głównych składników stopu: aluminium (Al), nikiel (Ni) i kobalt (Co), w połączeniu z żelazem. Stop opracowano na początku lat 30. w Japonii. Do przetworników gitarowych trafił już w latach 40. – Gibson stosował magnesy Alnico w przetwornikach P-90 od 1946 roku, a Fender wprowadził je do swoich przystawek pod koniec tej samej dekady.

 

Dlaczego akurat Alnico?

Struny wibrują zaledwie kilka milimetrów nad magnesem, a zbyt silne oddziaływanie tłumi ich drgania i skraca wybrzmienie – zjawisko znane wśród gitarzystów jako „Strat-itis". To jednak nie cecha samego materiału: siła przyciągania zależy też od klasy magnesu, jego wymiarów, stopnia namagnesowania i odległości od strun. W wielu klasycznych konstrukcjach Alnico dobrano tak, by przy typowym ustawieniu wysokości przystawki pole nie zakłócało nadmiernie pracy struny.

 

Mostek i przetwornik tylny (mostkowy) do gitary Rittenhouse Telecaster
"Mostek i przetwornik tylny (mostkowy) do gitary Rittenhouse Telecaster" Informacje o prawach licencyjnych: Pierre Journel from Saint-Mandé, France, CC BY 2.0 , via Wikimedia Commons

 

Drugi argument bywa upraszczany: w klasycznych single-coilach magnesy Alnico są jednocześnie nabiegunnikami – wciśnięte na stałe w karkas cewki, z fabrycznie zróżnicowaną wysokością (tzw. stagger), nie wkręcane. Odlewane lub spiekane Alnico jest zbyt twarde i kruche, by je toczyć czy gwintować. Regulowane śruby biegunowe, znane z P-90 czy humbuckerów, są wykonane ze stali i przewodzą pole wspólnego magnesu sztabkowego pod cewką – to stal, nie Alnico, poddaje się takiej obróbce.

 

Trzeci powód to historia: zanim opracowano Alnico, przetworniki korzystały z gorszych magnesów stalowych, w tym stopów z dużym udziałem kobaltu. Alnico, dostępne od lat 30., szybko stało się najlepszym praktycznym wyborem i takim pozostało na długo – ferrytowe magnesy ceramiczne trafiły na rynek dopiero w latach 50., a neodymowe dopiero w 1982 roku. Zanim pojawiły się realne alternatywy, Alnico zdążyło stać się standardem konstrukcyjnym i brzmieniowym.

 

Nie wszystkie Alnico są takie same

W przetwornikach spotyka się przede wszystkim odmiany II, III, IV, V i VIII. Warto pamiętać, że numer klasy nie tworzy prostej skali mocy – najsłabszy jest Alnico III, które mimo nazwy nie zawiera kobaltu, nieco mocniejszy jest Alnico II, a V i VIII oferują wyraźnie wyższe parametry. Nie da się jednak mówić o jednej „sile" magnesu – poszczególne odmiany różnią się m.in. remanencją i koercją, więc ich zachowanie zależy też od geometrii przetwornika.

 

Magnes stały AlNiCo w kształcie podkowy ze stalową zworą magnetyczną zamykającą obwód magnetyczny między biegunami
"Magnes stały AlNiCo w kształcie podkowy ze stalową zworą magnetyczną zamykającą obwód magnetyczny między biegunami" Informacja o prawach licencyjnych: Eurico Zimbres FGEL/UERJ, CC BY-SA 2.0 BR , via Wikimedia Commons

 

To nie tylko magnes

Ceramika sprawdza się w przetwornikach o wyższym poziomie sygnału wyjściowego, popularnych w cięższych gatunkach, a neodym – w niszowych, kompaktowych konstrukcjach. Żaden magnes sam w sobie nie ma jednak brzmienia w oderwaniu od reszty przetwornika – o finalnym charakterze dźwięku decydują też liczba zwojów cewki, jej konstrukcja, rodzaj i grubość strun czy technika gry.

 

Właściwsze pytanie brzmi więc nie „dlaczego można stosować tylko Alnico", lecz dlaczego to właśnie ono stało się historycznym standardem – a odpowiedź to połączenie sprawdzonej fizyki działania, praktycznej konstrukcji przetworników i wieloletniej przewagi nad wcześniejszymi rozwiązaniami, zanim na rynku pojawiły się realne alternatywy.

 

Bibliografia

Alnico, Wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Alnico

 

Fender, What Are Alnico Pickups?: https://www.fender.com/articles/instruments/what-are-alnico-pickups

 

Tube Amp Doctor, About AlNiCo-Magnets in Historic Humbuckers- and P-90 Pickups: https://www.tubeampdoctor.com/en/about-alnico-magnets-in-historic-humbuckers-and-p-90-pickups

 

Seymour Duncan, Staggered vs. Flat Pole Pieces for Strat®: https://www.seymourduncan.com/blog/latest-updates/staggered-vs-flat-pole-pieces-for-strat

 

Seymour Duncan, Can the magnets be moved in my fender pickup for better string balance?: https://www.seymourduncan.com/blog/swd/can-the-magnets-be-moved-in-my-fender-pickup-for-better-string-balance

 

Dexter Magnetic Technologies, Ceramic (Hard Ferrite) Magnets: https://www.dextermag.com/products/permanent-magnets/ceramic-magnets/

Wróć do wpisów
Poprzedni wpis Dlaczego aluminium i miedź nie są przyciągane przez... Następny wpis Produkcja energii: Jak działają generatory z magnesami...